Δεν φτάνει απλά να βλέπεις αυτή την αηδία, που με τον χρόνο γίνεται όλο και πιο εμφανής και «δύσοσμη», στην καθημερινότητα, στις συναναστροφές. Παντού! Έρχεται και η τηλεόραση να συμπυκνώσει και να αναδείξει τις χειρότερες πτυχές της ανθρώπινης κατακρεουργίας. Τηλεόραση – Καθρεπτίζουσα αηδία της κοινωνίας!

 

Κοινωνικά εκτρώματα στην Ελληνική τηλεόραση! Πληθαίνουν καθημερινός και προσελκύουν κι’ άλλους όμοιους σαν τις μύγες στα σκατά!

Απολογισμός 2013

Thursday, 09 January 2014
Published in My World

Καιρό σκεφτόμουν να γράψω τον καθιερωμένο απολογισμό της χρονιάς… λίγοι θα το διαβάσουν, λίγοι θα συμμεριστούν την άποψή μου και σχεδόν κανένας δεν θα κάνει τίποτα για να αλλάξει η κατάσταση… Και να γράφω τα ίδια κάθε χρόνο καταντάει βαρετό και μη αποδοτικό…σαν ψυχοθεραπεία για να τα βγάλω όλα έξω από το μυαλό μου που έχει μαζευτεί και πιέζει… ούτε θέλω να νιώθω ο γαμάτος μπλόγκερ που με τον γραπτό του λόγο θα «ξυπνήσει» τις μάζες…παπαριές…και όποιος το κάνει ή νομίζει ότι το κάνει, ζει σε μια ψευδαίσθηση. Ο γραπτός λόγος δεν μένει, τα βιβλία καίγονται και τα ψηφιακά αρχεία καταστρέφονται, μόνο η πληροφορία, σκέψη και η γνώση μπορεί να μεταδοθεί μέσω των μυαλών των άλλων ανθρώπων που κατά κάποιο τρόπο καταλαβαίνουν…

Σχηματίζεται εντύπωση ότι σας αρέσει αυτοί που ζείτε. Το ξέρουμε και εγώ και εσείς ότι αυτό είναι ψέμα. Δεν σας αρέσει αλλά το τρώτε, γιατί (θα έλεγε κανείς) δεν έχετε άλλη επιλογή. Υπό άλλες περιπτώσεις, όπου σας παίρνει δηλαδή, θα αντιδρούσατε και θα γινόταν της πουτάνας (μάλλον η πουτάνα ξέρει καλύτερα από σας) και ίσως και να δικαιωνόσασταν…αλλά εδώ στο παγκόσμιο μπουρδέλο νιώθετε αδύναμοι. Σας καταλαβαίνω…

Τι είχαμε αυτή τη χρονιά? Α ναι, τους χρυσαυγίτες, τους θαυμαστές του ναζισμού ή του φασισμού…οι έννοιες μπορεί να διαφέρουν και να δίνουν το πάτημα σε κάποιον να αρνείται το πρώτο ή το δεύτερο, αλλά η ουσία παραμένει. Τελοσπάντων, δεν θα μπω σε διαδικασία να εξηγώ το συνειρμό των σκέψεών μου. Ένας αρκετά ελεύθερος από ιδεολογικά σκουπίδια άνθρωπος, θα μπορέσει να βγάλει το δικό του συμπέρασμα, ένα γενικό…για την συμπεριφορά του ατόμου σε μια κοινωνία, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες πίεσης πάνω στην σχηματισμένη προσωπικότητά του. Δεν είναι δύσκολο και αν είναι δεν πειράζει, λίγη εξάσκηση για τα εγκεφαλικά του κύτταρα δεν θα επιφέρει ηλεκτροπληξία.

Τι άλλο? Α ναι! Ακόμα οι ίδιοι μαλάκες κυβερνάνε. Τι πρωτότυπο?! Οι ελπίδες ολόκληρου λαού στα χέρια αυτών των …. δεν μπορώ να βρω την κατάλληλη λέξη…. Που εξυπηρετούν τις ελπίδες των άλλων ακατονόμαστων €παϊστών τραπεζικών, «κώλος και βρακί» φίλων τους. Κάπου εδώ πάσχετε, νομίζω, από την λανθασμένη κρίση και κατανόηση. Επιλέγετε τους ίδιους κάθε φορά και μετά γκρινιάζετε για τα ίδια κάθε φορά. Τι μαλακία είναι αυτή?! Θα μου το εξηγήσει κανένας? Ή σας αρέσει αυτός ο αγωνιστικός τρόπος ζωής του «ΠουΤσέ Και Βάρα»? Επαναστάτες του κώλου, που όταν δεν υπάρχει λόγος επανάστασης μάλλον δεν υπάρχει και ο λόγος ύπαρξής σας και σας ενοχλεί αυτό το γεγονός…σας προσφέρει το νόημα στην ζωή σας… Ε?!

Συμπέρασμα της χρονιάς (γιατί βαριέμαι αφάνταστα να περιγράφω τα γεγονότα): τα κοινωνικά ζώα είναι σαν βακτηρίδια, σαν ιοί, προσαρμόζονται σε κάθε «αντιβίωση» (όλες οι πολιτικές αποφάσεις ήταν ενάντια στην ζωή σας, στην ευημερία και στην ποιότητά της) και συνεχίζουν το καταστροφικό τους έργο…το οποίο είναι: η πλήρη καταστροφή του «οργανισμού»-περιβάλλοντος (κοινωνικού στην συγκεκριμένη περίπτωση αλλά και οικολογικού σε πιο μεγάλη κλίμακα) μέχρι που δεν θα υπάρχει τίποτε άλλο να φάνε και εν τέλη θα φάνε και ο ένας τον άλλον στην προσπάθεια να επιβιώσουν… και στο τέλος ο θάνατος όλων… σαπίλα.

Δεν διαφέρουμε και τόσο πολύ τελικά από τα μικρά μας αδέρφια τους ιούς.

Everybody Lies

Tuesday, 01 April 2014
Published in My World

Αφιερωμένο στην σημερινή μέρα των ηλιθίων και ηλιθίων ψεμάτων.

Για αρκετούς αυτή η γιορτή είναι επαγγελματική....

Αν και...αν αναρωτηθεί κανείς, θα καταλάβει ότι ακριβώς τα ψέματα μας κάνουν πολιτισμένους...αυτό απαιτούν οι κοινωνικοί μας κανόνες άλλωστε...όσο και τραγικό να ακούγεται αυτό....

Είμαστε όλοι προϊόντα (παράγωγα) του κοινωνικού περιβάλλοντος. Με άλλα λόγια μπορεί να πει κανείς ότι είμαστε η αντανάκλαση του κόσμου στον οποίον ζούμε, ζούσαμε πριν, γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε. Ο καθένας από εμάς είναι καθρέπτης της κοινωνίας.

Η συμπεριφορά σου, αυτό δηλαδή που σε ορίζει ως προσωπικότητα, είναι αποτέλεσμα μακρόχρονης τριβής μέσω της αλληλεπίδρασης σου με το κοινωνικό περιβάλλον στο οποίο βρίσκεσαι. Κοινωνικό περιβάλλον είναι και το στενό οικογενειακό, σχολικό, εργασιακό, φιλικό και λόγω της επέκτασης της επικοινωνίας, χάρη στο διαδίκτυο, και παγκόσμιο (ως ένα βαθμό).

Μεγάλο παιχνίδι

Thursday, 25 August 2011
Published in My World

Δεν ξέρω πραγματικά αν όλοι καταλαβαίνουν ότι είναι πιόνια… Ίσως για άλλους δεν είναι τόσο φανερό, για κάποιους άλλους έχει γίνει συνήθεια και συμβιβασμός… Δεν ξέρω…

Το παιχνίδι πάντως συνεχίζεται και οι παίχτες δεν είστε εσείς, ούτε εγώ, τουλάχιστον στον βαθμό που θα έπρεπε να ήμαστε. Η ζωή δεν είναι παιχνίδι, αλλά η ζωή μας έχει καταντήσει να είναι αναλώσιμο «υλικό» στα χέρια αυτών που έστησαν το μεγάλο παιχνίδι που διεξάγεται εις βάρος μας.

Πως είναι να θυσιάζεις ένα πιόνι σε ένα παιχνίδι σκακιέρας, για να φας τον αξιωματικό ή κάποιον άλλον, το ίδιο είναι και στα μεγάλα στρατιωτικά παιχνίδια, όπου ο απλός στρατιώτης δεν είναι παρά μια μονάδα. Οι απώλειες σε ένα πόλεμο είναι αποδεκτές ως προς την επίτευξη της νίκης. Ο νικητής όμως δεν θα είναι εκείνος που έχασε την ζωή του. Και η ζωή του ήταν αναλώσιμη. Κάποιος θα είναι στην πρώτη γραμμή της επίθεσης και με το σώμα του θα προστατέψει τους άλλους πίσω του, τρώγοντας την σφαίρα. Αυτοί που δεν χάνουν τίποτα είναι εκείνοι που κρύβονται χιλιόμετρα μακριά στα χαρακώματα και σχεδιάζουν τις επιθέσεις. Γι αυτούς μια ήττα είναι απλούστατα μια ήττα και τίποτε το παραπάνω. Θα πεις τώρα τύψεις και στεναχώριες για τους νεκρούς… Ε και? Αυτοί παραμένουν ζωντανοί.

Ο κόσμος σας

Monday, 28 March 2011
Published in Your World

Δυστυχώς τυχαίνει να αναγκάζομαι να ζω στον δικό σας κόσμο. Το «σας» δεν αντιστοιχεί στον μικρόκοσμο του καθενός αλλά στο σύνολο μικρόκοσμων οι οποίοι τείνουν να έχουν τις περισσότερες κοινές συντεταγμένες, δηλαδή κατά πλειοψηφία. Στην ουσία ζείτε σ’ έναν κοινά-διαμορφωμένο χώρο-χρόνο, που αν το δούμε μεταφορικά θα μπορούσε κανείς να το παρομοιάσει με παράλληλο σύμπαν, παράλληλο με το δικό μου. Ας αφήσουμε όμως τις παρομοιώσεις, διότι δεν υπάρχει κάτι αντίστοιχο ώστε να μπορείς να το αντισταθμίσεις στην κατάσταση που επικρατεί και την οποία την αντιλαμβάνομαι εγώ από την δική μου οπτική γωνία.

 

Ο κόσμος σας είναι άθλιος! Δεν θέλω να είμαι μέρος αυτού! Δεν θέλω ούτε να υποκρίνομαι, διότι αυτό μόνο μου μένει ως λύση ώστε να προσαρμοστώ στους κανόνες, και να μπορώ να ενσωματωθώ στον κοινωνικό σύνολό σας. Είναι πλέον αργά για υποκρισίες και συμβιβασμούς. Η αντίληψη και αυτοσεβασμός μου δεν μου αφήνουν πολλά περιθώρια ώστε να ξεπέσω στο επίπεδό ατόμων αυτού του κόσμου. Συνειδητά συνυπάρχω και από την στιγμή που ζω, το εκμεταλλεύομαι όσο μπορώ. Ξέρω ποια είναι η κατάληξη και ξέρω ποιες θα είναι οι σκέψεις τις τελευταίες στιγμές της ζωής μου: ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ.

Ότι και να κάνουμε, όσο και να μαθαίνουμε στην ζωή μας, ποτέ ίσως δεν θα φτάσουμε σε σημείο να πούμε ότι είμαστε αρκετά ικανοί να καταλαβαίνουμε τους άλλους και να μπορούμε να χειριζόμαστε καταστάσεις με απόλυτη ακρίβεια.

Όλες οι φιλοσοφίες και ιδίως ανατολίτικες, που έχουν γίνει τόσο trendy (σιχαίνομαι αυτή τη λέξη), όσον αφορά στην αντιμετώπιση των ψυχολογικών αναζητήσεων του ΕΓΩ, ναι μεν έχουν μια σωστή προσέγγιση επί του θέματος, αλλά κατά τη δική μου άποψη, δεν στοχεύουν στην χρησιμότητα αυτού. Εξηγούμαι… καλό είναι να γνωρίζεις τον εαυτό σου, ναι…αλλά ανήκεις σε ένα σύνολο που ονομάζεται κοινωνία και φτάνοντας σε κάποιο σημείο της αυτογνωσίας, το «καθαρό» πλέον ΕΓΩ σου δεν σου δίνει περιθώρια για εύκολη προσαρμογή στο σύνολο αυτό. Το ΕΓΩ σου, που τονώνει τον εγωισμό σου, θα σε αναγκάζει να τα βλέπεις όλα από την δική σου, πλέον διαφορετική, οπτική γωνία, κατακρίνοντας τον τρόπο ζωής και αντιμετώπισης των κοινωνικών θεμάτων των άλλων ατόμων. Αυτομάτως βάζεις τον εαυτό σου πιο πάνω από τους άλλους, όχι διανοητικά, αλλά ψυχικά. (Δεν θα «ανακατευτώ» στον όρο «ψυχή» διότι για μένα δεν υφίσταται η θρησκευτική του έννοια.)

Το Ψέμα είναι το θεμέλιο του πολιτισμού μας, των ανθρωπίνων σχέσεων, των στερεοτύπων, των κοινωνικών σταθερών, της πολιτικής. Όλος ο πολιτισμός μας, αυτό που δηλαδή αντιλαμβανόμαστε ως σύγχρονο και «πολιτισμένο», βασίζεται σε πολλά μικρά ή μεγάλα ψέματα.

Είναι πιο πολιτισμένο να λες ψέματα για να μην βλάψεις τα συναισθήματα του άλλου. Είναι πιο εύκολο να πείθεις τον εαυτό σου με ένα ψέμα παρά να αντιμετωπίσεις οποιαδήποτε αλήθεια. Κάποιοι άλλοι στις θέσεις εξουσίας, συμπεριλαμβανομένου και της πνευματικής εξουσίας – την θρησκεία, έχουν εφεύρει και τελειοποιούν τις μεθόδους μαζικής χειραγώγησης για να συντηρούν αυτές τις θέσεις τους, ταΐζοντας τεραστίων διαστάσεων ψέματα στις μάζες που πρώτα τις υποβαθμίσουν πνευματικά, ώστε να τα δέχονται όλα χωρίς αμφισβήτηση.

Με το ψέμα έχουν χτιστεί κράτη και έχουν γίνει αμέτρητοι πόλεμοι. Οι άνθρωποι πεθαίνουν, νομίζοντας ότι εξυπηρετούν τον ιερό σκοπό, αλλά στην πραγματικότητα είναι θύματα τρομερής απάτης και θύματα εκμετάλλευσης ενός ατόμου ή κάποιας ομάδας που έχουν την δυνατότητα να επιβάλλουν την άποψη τους.

Πλέον οι άνθρωποι μετά από τόσα χρόνια μεθοδευμένης χειραγώγησης, ασχέτως με την όποια πρόοδο έχει γίνει στον επιστημονικό τομέα των κοινωνικών δραστηριοτήτων, έχουν μάθει να διαπαιδαγωγούν τις επόμενες γενιές, αυτοβούλως και υποσυνείδητα, να προσαρμόζονται στις ίδιες συνθήκες που προϋπάρχουν χιλιάδες χρόνια, χωρίς να τις αμφισβητούν και χωρίς να υπάρχει μεγάλη ή μακρόχρονη αντίδραση. Και αυτό θα συνεχιστεί…εκτός εάν…

Το ψέμα, αρκετοί νομίζω καταλαβαίνουν, γεννιέται μέσα από την αδυναμία αντιμετώπισης του αγνώστου, των αγνώστων καταστάσεων, του φόβου και της αμφιβολίας του καθενός για τον εαυτό του, μέσω της παραίτησης από οποιαδήποτε προσπάθεια αντίδρασης. Γενικώς το ψέμα γεννιέται μέσα από την δειλία. Και επομένως οι άνθρωποι που λένε ψέματα πιο συχνά απ’ όλους, είναι οι πιο δειλοί.

Οπότε ο πολιτικός, ο ιερέας, ο τραπεζίτης και όλοι οι άλλοι που θέλουν να σας εξουσιάζουν είναι οι πιο δειλοί.

Μας φοβούνται…ασχέτως που η πλειοψηφία των ανθρώπων έχουν μάθει να ζουν στον φόβο και σε μια εικονική σύγκρουση 100 φοβισμένων ανθρώπων εναντίον 1 φοβισμένου «εξουσιαστή» οι χαμένοι είναι οι 100. Γιατί, εκτός του ότι φοβούνται, έχουν πλέον την ισχυρή πεποίθηση ότι χωρίς αυτόν τον έναν φοβισμένο άχρηστο παράσιτο της κοινωνίας, δεν θα μπορέσουν να επιβιώσουν. Είναι η δικλείδα ασφαλείας του συστήματος. Τα πράγματα είναι απλά.

Επομένως? Νομίζω όλοι γνωρίζετε τι πρέπει να γίνει…και ΟΧΙ δεν μιλάω καν για αιματηρές συγκρούσεις, αυτές εξυπηρετούν μόνο αυτούς που φοβάστε.

«Όχι η Αλήθεια δεν σε απελευθερώνει, αλλά είναι το πρώτο βήμα προς την απελευθρώση»

…το περίεργο είναι ότι οι περισσότεροι την γνωρίζουν, αλλά ή κάνουν τα στραβά μάτια ή επιλεκτικά διαγράφουν την μνήμη τους ή προτιμούν να την αγνοούν ή της αποδίδουν μόνο αυτό που κατανοούν βάσει των συμφερόντων τους. Άλλοι δε, προσπαθούν να την βρουν μέσω των θρησκευτικών και πνευματικών οδών… Μάλλον τα άτομα αυτής της δεύτερης κατηγορίας ανθρώπων, αρνούνται πεισματικά να δουν κατάματα την Αλήθεια και προσπαθούν να βγουν σε άλλες παρακαμπτήριες «οδικές» αρτηρίες προς αναζήτηση κάποιας άλλης Αλήθειας, μόνο και μόνο κατανοώντας ότι η πραγματικότητα, η πραγματική Αλήθεια για τον κόσμο στον οποίον ζούμε, δεν τους αρέσει. Μια τεχνητή απονεύρωση. Αποφυγή του πόνου. Γιατί στην ουσία φτάνοντας κοντά στο θεό, ή όπως αλλιώς την φαντάζονται την αλήθεια, αποστρέφεσαι από τον πραγματικό κόσμο. Είναι και αυτό ένα θέμα, ανεξάρτητο.

Οι περισσότεροι μάλλον έχουν ξεχάσει το γεγονός ότι όλα εξελίσσονται, ακόμα και ο εγκέφαλος μας. Είναι μια συνεχής διαδικασία, θα έλεγα αναπόφευκτη… Αλλά γιατί προτιμάτε να την σταματάτε? Είναι πιο εύκολο ή βολικό? Γιατί οι περισσότεροι είστε τόσο φυγόπονοι?!

My World

Follow....

FacebookTwitterYoutubeGoogleVimeo