Doctrine 77

Εάν ποτέ δεν έχετε δει την καταιγίδα μας δεν πρόκειται ποτέ να μας καταλάβετε. Οι δυνατότητες των παράφορων ψυχών μας στην πτώση στο βάθος της αβύσσου, όπου όλοι οι νόμοι του σύμπαντος χάνουν την αρχική τους σημασία. Και απότομη ανύψωση στα πέρα απ'τα σύνορα ύψη, όπου από τις ρουμπινιένιες ουρές των φλεγόμενων κομητών, κάποιος αδιανόητα μεγάλος υφαίνει τον ιστό της πραγματικότητας.

Στην αρχή σε ζεσταίνει απαλός, όπως το φιλί ενός μικρού παιδιού, ήλιος. Μετά το φως του ήλιου αρχίζουν να καλύπτουν τρύπια λευκά σύννεφα. Μετά γίνονται πιο πολλά, μαζεύονται σε παρέες. Μέχρι που η τελευταία δυνατή πνοή αέρα θα τους δώσει μορφή...τεραστίων μαύρων συστοιχιών. Και αυτά, σαν να τραβάνε έξω από τον ορίζοντα μέσα από τις σκισμένες άκρες μεταλλικού χρώματος το μέτωπο της καταιγίδας. Σύντομα το αστραφτερό μέταλλο, καλύπτεται από τις λοξές κουρτίνες της ισχυρής βροχής.

Με το πλησίασμα η καταιγίδα αρχίζει να απορροφά μέσα της τους ήχους. Πρώτα εξαφανίζονται οι ήχοι της ανθρώπινης παρουσίας, θόρυβος των κινητήρων των αυτοκινήτων στον δρόμο, το βουητό των αόρατων αεροπλάνων, που σκίζουν τα σύννεφα στον δρόμο προς αεροδρόμια. Ακλουθώντας, σιωπά το δάσος...παγώνει η πεδιάδα.

Πάνω από το κεφάλι βράζει σιωπηλά απόκοσμος σταχτί-κίτρινος στροβιλισμός, σταδιακά σχηματίζοντας σπιράλ γύρω από ακόμα αόρατο κέντρο.

Θα ακουστεί η τρομαγμένη φωνή ενός πουλιού. Θα διαπεράσει το τρίξιμο του σκουριασμένου ανεμοδείκτη, λες και ανοίγει την πόρτα για σπάνιες...αλλά τεράστιες σταγόνες της ζεστής βροχής.

Και η βροχή, θα φέρει μαζί της την μυρωδιά της φρέσκο ραγισμένης πέτρας. Και μετά θα έρθει αφόρητα μεγάλη παύση.

Η αίσθηση του χρόνου εμφανίζεται μόνο όταν περιμένεις κάτι. Κάτι πολύ σημαντικό. Που έχει την δυνατότητα να αλλάξει όλη την ζωή μια για πάντα. Και αυτή τη στιγμή αυτό το σημαντικό, που προέκυψε στιγμιαία, στο κέντρο που βασιλεύει το χάος εκεί ψηλά, στρογγυλεμένο άνοιγμα, απ'όπου φαίνεται το μαύρο απύθμενο διάστημα...και απείρως μακρινά, παλλόμενα με διάφορα χρώματα αστέρια.

Το μοναδικό πράγμα που πραγματικά θέλεις αυτή τη στιγμή είναι να σκίσεις το στήθος σου με τα ίδια σου τα χέρια, να τραβήξεις έξω την καρδιά που αγωνιά ακόμα, και με άγρια εκστατική φωνή να τη προβάλεις μπροστά...στον πρώτο κρότο της αστραπής.

Δεν σκέφτεσαι τον θάνατο. Αγνοείς τον φόβο και τις αμφιβολίες. Αγωνιάς να γίνεις μέρος του μεγαλείου γύρω σου.... Να γίνεις μέρος αυτής της απερίγραπτης δύναμης που δημιουργεί και καταστρέφει κόσμους. Δύναμη που θολώνει τα όρια μεταξύ του προφανούς και φανταστικού. Δύναμη, η οποία εκδηλώνεται με γλυκιά γεύση της σημύδας και στην γυαλάδα του ζαφειριού, φτιαγμένο από την σταγόνα πυκνού φλεβικού αίματος, για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου κατά την πτώση της στα δροσερά μαρμάρινα σκαλοπάτια του ναού. Δύναμη που συνδυάζει την ευθύνη της προσωπικής επιλογής με παρορμητική βιασύνη ενός οργισμένου όχλου. Να γίνεις αυτή η δύναμη, θυσιάζοντας την μοναδικότητά σου, ρίχνοντάς την στην φωτιά της παραφροσύνης.

Όλα τ'άλλα δεν έχουν σημασία. Τελείως ασήμαντα. Τόσο προσβλητικά λογικά για την αληθινή κατανόηση του εαυτού μας.

Όχι.... Αν ποτέ δεν έχετε δει την καταιγίδα μας, τότε ποτέ δεν θα κοιτάξετε στις ψυχές μας.

Αφού το θέλετε τόσο πολύ...Αλλά σκεφτείτε... Αν είστε πραγματικά έτοιμοι γι'αυτό.

 

ohlobistinΤο κείμενο έχει γράψει ο Ιβάν Οχλομπίστιν.

Στο βίντεο συμμετέχει ο Βαντίμ Ντεμτσιόγκ (Vadim Demchiog), ο άνθρωπος που έχει δώσει την φωνή του σε αρκετές εμφανίσεις του Mr. Freeman.

Last modified on Thursday, 11 October 2012 09:58
Rate this item
(6 votes)


Add comment


Security code
Refresh

My World

Follow....

FacebookTwitterYoutubeGoogleVimeo