...και τώρα?

Tuesday, 04 June 2013
Published in My World

Δεν είναι ότι κουράζεσαι κάποια στιγμή με όλη αυτή την ανθρωπότητα, που συνεχώς προσαρμόζει προς τα κάτω τον δείκτη της μετριότητας που αλλιώς μπορείς να το ονομάσεις επιτρεπτό όριο διαβίωσης… Όντας ολίγον επαναστατικό μυαλό, όχι του καναπέ – όπως σε ονομάζουν εάν δεν μετέχεις σε πορείες και άλλου είδους «επιτρεπόμενη μορφή έκφρασης δυσανασχέτησης προς την πολιτική εξουσία», αλλά εναλλακτικής μορφής αγώνα, κάτι που εσύ ο ίδιος θεωρείς (και όχι πιστεύεις) ότι θα αποδώσει έστω μακροχρόνια κάποιους καρπούς… Έχοντας δοκιμάσει τα πάντα, σύμφωνα με τις δυνατότητές σου, φτάνεις σε σημείο κορεσμού, όπου καμία μέθοδος δεν μοιάζει αποτελεσματική και το βήμα που κάποτε έκανες μπροστά χτύπησε σε αδιέξοδο ή απροσπέραστη αδυναμία του ανθρώπου να εναντιωθεί σ’ αυτό που υποβαθμίζει την αξιοπρέπειά του…χαμένη υπόθεση… Αναγκαστικά κάνεις πίσω, για να μην πέσεις…

Γουστάρεις να βγεις την Παρασκευή στα σκυλάδικα στην παραλιακή…να πετάς στον τραγουδιστή ή τραγουδίστρια που δεν ξέρει ούτε να τραγουδάει και πολύ περισσότερο να γράφει μουσική, λουλούδια και να σπας πιάτα στην πίστα. Οι λουλουδούδες, επάγγελμα και αυτό, να σου φέρνουν δίσκους με αποκεφαλισμένα λουλούδια και εσύ κουνώντας τα χαρτονομίσματα μπροστά στην μούρη των δήθεν φίλων σου, που σε ξεχέζουν πίσω από την πλάτη σου και σου εύχονται ότι χειρότερο, και της γκομεντίτσας που βρήκε τον σωτήρα της, περηφανεύεσαι το πόσο γαμάτος και γενναιόδωρος είσαι.

Δεν φτάνει απλά να βλέπεις αυτή την αηδία, που με τον χρόνο γίνεται όλο και πιο εμφανής και «δύσοσμη», στην καθημερινότητα, στις συναναστροφές. Παντού! Έρχεται και η τηλεόραση να συμπυκνώσει και να αναδείξει τις χειρότερες πτυχές της ανθρώπινης κατακρεουργίας. Τηλεόραση – Καθρεπτίζουσα αηδία της κοινωνίας!

 

Κοινωνικά εκτρώματα στην Ελληνική τηλεόραση! Πληθαίνουν καθημερινός και προσελκύουν κι’ άλλους όμοιους σαν τις μύγες στα σκατά!

Απολογισμός 2011

Saturday, 31 December 2011
Published in My World

Η ανθεκτικότητά σας και προσαρμογή στις συνθήκες που χειροτερεύουν καθημερινά είναι αξιοπερίεργη! Οι χαρακτηρισμοί αυτοί δεν είναι υπέρ σας και δεν σας τιμούν, αντιθέτως το γεγονός αυτό αποδεικνύει το πόσο σταρχιδιστές είσαστε. Η αδιαφορία για την πάρτη σας, για τις συνθήκες ζωής σας, με φθηνές δικαιολογίες, μου προκαλεί συναισθήματα ντροπής για να αποτελώ μαζί σας το κοινωνικό σύνολο, απόγνωσης και οργής! Θέλω να βγω έξω και να αρχίσω να μοιράζω φάπες και κλωτσιές!

Αλλά…δεν θα έχει νόημα. Το έχετε αποδείξει κιόλας… Πέρασε ένας χρόνος με διαδηλώσεις, «αγανακτισμένους», πορείες και άλλες «δημοκρατικές» παπαριές, που μας επιτρέπουν οι «κατασκευαστές του κοινωνικού περιβάλλοντος»… Και? Ποιο είναι το αποτέλεσμα?

PS1: Ξεκινήστε απο’δώ…

“Η ζωή είναι ωραία”….Το “ωραία” είναι μια άποψη, ένα αντίστροφο του “άσχημη”. Δεν υφίσταται μόνο του, δεν μπορεί.

Όταν κάποιος λέει ότι η ζωή είναι ωραία, τι συμβαίνει στην πραγματικότητα? Αμέσως μπαίνει σε διαδικασία η λειτουργία της σύγκρισης. Πάντα για να εκφέρεις κάποια άποψη για κάτι πρέπει να έχεις ένα σημείο αναφοράς. Αλλιώς δεν έχει νόημα. Οπότε, πάντα ανατρέχεις στην μνήμη σου για άσχημα γεγονότα, καταστάσεις που σε στιγμάτισαν, που ένιωθες άσχημα και βλέποντας μια διαφορά αποφασίζεις ότι τώρα τα πράγματα είναι καλύτερα.

Το συναίσθημα αυτό δεν είναι απαραίτητα να είναι προσωπικό. Μπορεί να επηρεαστείς και από το γύρω περιβάλλον σου, τους ανθρώπους που σε περιβάλλουν και τις καταστάσεις που είναι κοινά αποδεκτά ως ωραίες στιγμές. Δεν θα μπούμε τώρα στην ανάλυση….νομίζω είναι αυτονόητο αυτό.

Που κρύβεται όμως το πρόβλημα, το οποίο δεν είναι και τόσο φανερό, λόγω της αδιαφορίας εκείνης της στιγμής ή της άγνοιας που οι περισσότεροι έχουν για το συγκεκριμένο θέμα? Ναι η ζωή είναι ωραία εκείνη την δεδομένη στιγμή, αλλά…. Τα συναισθήματα είναι παροδικά, όπως και καταστάσεις. Και οι καταστάσεις πολλές φορές δεν εξαρτώνται από εσάς. Ναι μπορείτε μέχρι ένα σημείο να τις ελέγξετε ή να ελέγξετε την διάθεσή σας και τις αντιδράσεις σας…αλλά…. Το γεγονός είναι ότι “η ζωή είναι ωραία” κάποια στιγμή θα μπει υπό αναθεώρηση.

Τρώτε χρήμα κάνει καλό...

Wednesday, 19 January 2011
Published in Your World

Ακούω χτες στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ ένα θέμα για την κατάσταση πείνας που επικρατούσε στην κατοχή κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο… όλα αυτά με αφορμή την σημερινή οικονομική κρίση στην Ελλάδα…  και μου σηκώνεται η τρίχα που απέμεινε μετά από τις χιλιάδες μαλακίες (στην κυριολεξία όμως) που έχω ακούσει όλα αυτά τα χρόνια, από την στιγμή που με εισαγάγανε στο κοινωνικό σύστημα και αντιλήφθηκα ότι περιτριγυρίζομαι από τόσο στενόμυαλους και «πως αλλιώς να τους χαρακτηρίσεις» ανθρώπους, που οι μεν κάθονται πίσω από τα μικρόφωνα και χειραγωγούν την κοινή κοιμισμένη και αποπροσανατολισμένη γνώμη και οι δε τα τρώνε αμάσητα τα σκατά που τους σερβίρονται αγνοώντας όποιο διανοητικό επίπεδο είχαν αποκτήσει κατά την περίοδο που το μυαλό τους ακόμα μπορούσε και αφομοίωνε τις γνώσεις χρησιμοποιώντας την κριτική σκέψη…. (τεράστια πρόταση)… Και μετά μου λες να μην βρίζω… ΠΩΣ?!

Διαβάστε το απλά, δεν θα σας κρατήσω και πολύ, δεν έχουμε χρόνο για «μαλακίες» ούτως ή άλλως…(ο’τι και να σημαίνει αυτό)…

Παιχνίδι που επιτρέπετε ή επιβάλλεται να παίζουν οι πολίτες μιας χώρας, με στόχο την απασχόληση και την διατήρηση της υγιής παραγωγικής δύναμης.

Με άλλα λόγια υγιής ανταγωνισμός μεταξύ των πολιτών μιας χώρας. Ένας παιχνίδι τζόγου, όπου δεν υπάρχουν σημαντικές απώλειες , δεν τίθεται δηλαδή η σωματική ακεραιότητα των τόσο σημαντικών παραγωγικών μονάδων.

Είναι σαν να ποντάρεις σε κάποιο άλογο στον ιππόδρομο, στοιχηματίζοντας στο να σου φέρει πλούτη, παίρνοντας την ίδια στιγμή από τα πλούτη των άλλων. Καταμερισμός περιουσίας.

Εντάξει, αυτή η παρομοίωση δεν είναι και ιδανικότερη. Γιατί το παιχνίδι της πολιτικής είναι πολύ πιο πολύπλοκο από έναν στημένο αγώνα ιππόδρομου. Γιατί στημένο? Μα γιατί κάποιος άλλος επιλέγει τα άλογα για τον αγώνα. Και αυτός ο άλλος είναι εκείνος που στηρίζεται στην αφέλεια του κόσμου και είναι εκείνος που πραγματικά χτίζει μια τεράστια περιουσία, «δημιουργώντας» άλογα που μετά εσείς θα επιλέξετε…

Τι γίνεται στην δική μας περίπτωση?

Αγαπητά μου παράσιτα

Tuesday, 17 August 2010
Published in My World

Τις εκφράσεις “έτσι είναι η ζωή” ή “τώρα δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα” και παρόμοιες να τα πείτε αλλού! Αυτή η ηττοπάθεια, που πάσχει σχεδόν 100% πληθυσμού, έχει μπει τόσο καλά στο μυαλό του καθενός, που πλέον θεωρείται αποδεκτή και αυτονόητη. Όλες οι καταστάσεις δεν εξηγούνται επιστημονικά? Στην συγκεκριμένη περίπτωση από μια τόσο δύσκολη επιστήμη όπως η ψυχολογία. Για ρωτήστε τον ψυχολόγο σας σχετικά μ’ αυτή την πάθηση. Θα ήθελα να ακούσετε την άποψή του και να την εμπεδώσετε.

NWO

Thursday, 09 January 2014
Published in Alternative Reality

Αφήστε τους Illuminaty και άλλες μυστικές υπαρκτές-ανύπαρκτες οργανώσεις...το πρόβλημα είναι μπροστά στα μάτια σας και δεν κρύβεται.

1 - Η Ελευθερία είναι άμεσα εξαρτημένη από το ποσοστό χρήματος που διαθέτει κανείς.
2 - Οι επιμέρους ελευθερίες όπως λόγου, ιδεολογίας, θρησκείας, είναι αυταπάτη η οποία δεν σας κάνει πραγματικά ελεύθερους.
3 - Το χρήμα έπαψε να είναι μέσον συναλλαγής και πλέον αποτελεί μέσον ελέγχου, είτε στο ατομικό επίπεδο είτε στο επίπεδο χωρών.
4 - Η πολιτική και η θρησκεία είναι εργαλεία του χρήματος. Πολιτική μέσω της ψευδαίσθησης της δημοκρατίας - δηλαδή μέσω της ψευδαίσθησης ότι ο πολίτης αποφασίζει για τον εαυτό του. Η θρησκεία μέσω του αποπροσανατολισμού, προσφοράς ψευδών ελπίδων και εγκαθίδρυση της υπακοής στα μυαλά των ανθρώπων.
5 - Τα ΜΜΕ είναι εργαλείο εξάπλωσης της ψευδής τεχνητής κοινής γνώμης που εξυπηρετεί την πολιτική και το χρήμα.
6 - Το χρήμα παράγεται και ανήκει στο τραπεζικό σύστημα που δεν υπάγεται σε νόμους κράτους.
7 - Το τραπεζικό σύστημα είναι σύμπραξη των ιδιωτικών τραπεζικών οίκων οι οποίοι ανήκουν σε συγκεκριμένα πρόσωπα. Αυτά τα πρόσωπα είναι οι ιδιοκτήτες του χρήματος.
Άρα?

Χορεύουμε?

Take you psycho-happy-pill and fuck off!

Sunday, 20 February 2011
Published in My World

Το πως εγώ βλέπω και αντιμετωπίζω τον κόσμο δεν έχει καμιά σημασία για κανέναν. Όχι πως αποποιούμαι των ευθυνών να αντιμετωπίσω τον εαυτό μου. Καμία σχέση. Περνάω τον εαυτό μου από την κριτική μου καθημερινώς και εκλαμβάνω κάθε εξωγενής παρέμβαση, χωρίς ενδοιασμούς και χωρίς να εξυψώνω τον εαυτό μου πιο πάνω από άλλους – κάτι που δεν έχει νόημα. Όχι μόνο από την εγωιστικής απόψεως, αλλά πραγματικά δεν έχει κανένα νόημα. Δεν αλλάζει κάτι ώστε να πετύχω κάτι μ’ αυτήν την συμπεριφορά μου. Είμαι καλά έτσι όπως είμαι χωρίς να προσποιούμαι κάτι το οποίο δεν είμαι ή και θα μπορούσα να είμαι …αλλά γιατί να πιέζομαι? Γιατί να μπαίνω σε μια πιεστική κατάσταση, τύπου μην κλάσω στο λεωφορείο να με καταλάβουν όλοι… Όχι πως θα το κάνω, δεν θέλω να μοιραστώ τον «εσωτερικό μου κόσμο» με άλλους χαχαχα…

My World

Follow....

FacebookTwitterYoutubeGoogleVimeo