Το ξέρω και καταλαβαίνω που επαναπαύεστε με τις γιορτές, με τις ανούσιες εκδηλώσεις εορτασμών για τους  φανταστικούς (όχι πραγματικούς) θεούς σας ή λόγω της παράδοσης που σας κρατάει δέσμιους με το παρελθόν σας και συμβάλει στον τόσο ωραία έμφυτο διαχωρισμό και ανταγωνισμό που εκδηλώνεται σε όλες τις κοινωνικές σας δραστηριότητες. Ιδίως οι «αγωνιστές», ακτιβιστές της πλάκας που κρύβονται πίσω από φανφάρες ονομασίες με δήθεν ανθρωπιστικά συνθήματα, με δήθεν κουλτούρα που περιορίζεται στις αξίες που πρεσβεύουν, με δήθεν γνώση της πραγματικότητας και της «σωτηρίας», που στην ουσία το μόνο που ξέρουν είναι να εναντιώνονται στα επιφανειακά στρώματα των προβληματικών συστημάτων εξουσίας και παρασυρόμενοι από το «ένστικτο επιβίωσης» επαναλαμβάνουν τα ίδια λάθη που οι παλιότεροι εργατοπατέρες έκαναν στο παρελθόν.

Σας έχω βαρεθεί και εσάς και τον Πολιτισμό σας!

You divided between the romance of resistance and the willingness to adapt to survive… Mr. Freeman

Το είχα ξαναγράψει παλιότερα (εδώ Περί ελευθερίας) αλλά νομίζω η απομυθοποίηση της έννοιας «Ελευθερία» πρέπει να ξανατονιστεί. Είναι σημαντικό να γνωρίζεις τι είσαι και πόσο ελεύθερος είσαι. Και για να καταλάβεις τι είναι ελευθερία πρέπει πρώτα να συνειδητοποιήσεις για ποιο σύστημα δουλείας μιλάμε. Το είπε και ο Mr Freeman και είναι και λογικό.

Έτσι δεν είναι? Αναγνωρίζουμε πρώτα, τι είναι αυτό μου μας κρατάει δέσμιους, για να καταλάβουμε από τι εξαρτόμαστε. Και κάποιες ελευθερίες τις έχουμε κερδίσει… Αλλά είναι τόσο ασήμαντες και δευτερεύουσες αυτές οι ελευθερίες, σε σχέση με μια και μοναδική ΑΛΗΘΕΙΑ:

Είστε τόσο Ελεύθεροι όσο το επιτρέπουν τα λεφτά που έχετε. Αυτή είναι η μοναδική αλήθεια.

Η ζώνη των κομφόρ σας

Friday, 27 July 2012
Published in Your World

Πόσο στένεψαν τα όρια της ζώνης των κομφόρ σας την τελευταία περίοδο?

Με τους νέους φόρους, με χαράτσια – που πλέον η λέξη αυτή έχασε το νόημα μιας και την αποδεχτήκατε όπως αποδεχτήκατε αυτόν τον δυσβάσταχτο και εντελώς παράνομο φόρο, με τις μειώσεις στους μισθούς και συντάξεις που ήδη ήταν γελοία σε σχέση με τις τιμές διαβίωσης, με τις αυξήσεις στο πετρέλαιο κίνησης και ειδικά θέρμανσης, με τις αυξήσεις της ΔΕΗ και ότι άλλο σας επιβαρύνει οικονομικά.

Wake the fuck UP!

Wednesday, 16 May 2012
Published in My World

Από πού να ξεκινήσεις και που να τελειώσεις?! Όταν σκεφτόμενος το γεγονός αυτό το μόνο που μου έρχεται είναι να βρίζω με τις πιο χυδαίες λέξεις που μπορεί να σκαρφιστεί το μυαλό μου!!! Να βρίζω όλους εμάς τους απλούς πολίτες! Όπου η λέξη πολίτης έχει γίνει συνώνυμο με την λέξη δούλος!

Βλέπεις όλους αυτούς τους ανθρώπους, εκατομμύρια σ’αυτή τη χώρα, και μόνο ένα μικρό ποσοστό απ’ όλους αυτούς κατανοούν το τι πραγματικά συμβαίνει σε όλο τον κόσμο. Μόνο λίγοι βλέπουν πίσω απ’ όλο αυτό το βρώμικο παραπέτασμα που μας πλασάρεται και ονομάζεται κοινωνία, πολιτισμός, ήθη και έθιμα, ΖΩΗ! Ακόμα λιγότεροι, και είμαι ένας απ’ αυτούς, που δεν μπορούν να το αποβάλλουν από το μυαλό τους έστω για μια στιγμή, δεν μπορούν να δεχτούν όλο αυτό το ψέμα, όλη αυτή την εικονική πραγματικότητα που ονομάζεται ζωή, αλλά που αναγκάζονται να ζουν με την «πληροφορία» αυτή μόνιμα καρφωμένη στο μυαλό τους!

Δεν βλέπει κανείς ότι η Ελευθερία ισούται με την ποσότητα του χρήματος που έχει στην διάθεσή του ο καθένας?! Τόσο κοντόφθαλμοι είναι όλοι?! Τι θα γίνει αν χάσεις όλα τα λεφτά που έχεις? Που θα καταλήξει η Ελευθερία σου?

Η Δημοκρατία είναι το παιχνίδι που μας έδωσαν ώστε να παραπλανόμαστε ότι έχουμε την πραγματική δύναμη. ΝΑΙ! Έχουμε την δύναμη να εκλέγουμε τον βοσκό μας! Βοσκό, ειδικά διορισμένο.

Ξέρει όμως κανείς τι θα πει πραγματική δύναμη? Δύναμη είναι να μπορέσεις να τα αλλάξεις όλα αυτά. Δύναμη σημαίνει να μπορείς να σταθείς ενάντια σ’ αυτό που μας επιβλήθηκε με πολλές μεθόδους ως δεδομένο και μας αναγκάζει να προσαρμοζόμαστε σ’αυτό. Αυτός ο συμβιβασμός με την μετριότητα, που φανερά γίνεται κάθε φορά ακόμα πιο δυσβάσταχτη, είναι σαν να παραδίνεσαι, σαν να παρατάς την μάχη αρκεί να σε αφήσουν σε ησυχία. Αυτό είναι η χειρότερη μορφή θανάτου. Το να πεθάνεις στην μάχη είναι τιμή, μην το ξεχνάμε, εφόσον παλεύεις για την δική σου και την ελευθερία των άλλων.

Και που καταλήγουμε? Καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι το Σύστημα, μετά από τόσα χρόνια συνεχής έρευνας και πειραμάτων πάνω στην ψυχολογία της μάζας, έχει εφεύρε τέτοιους μηχανισμούς που λειτουργούν όντως… εις βάρος μας μεν…αλλά όπως κάθε εργαλείο έχει πολλές χρήσεις και διαφορετικά αποτελέσματα, χρησιμοποιείται στο να παράγει υπάκουους τυφλά καθοδηγούμενους δούλους, που οι ίδιοι συντηρούν όλο αυτό το «κατασκεύασμα».

Λοιπόν?

Αφού τόσο πολύ σας αρέσει αυτός ο ανταγωνισμός, αυτή η πάλη, γιατί δεν επικεντρώνεστε στον πραγματικό στόχο? Η κατανόηση της δουλείας είναι το πρώτο βήμα στην απελευθέρωση. Αρχίστε να ετοιμάζετε τα βήματα αυτά.

Το ξέρω ότι δεν σας βολεύει αντιμετωπίζετε την αλήθεια έτσι όπως είναι. Οι άνθρωποι έχουν δημιουργήσει πολλά παραμύθια για να ομορφαίνουν την μίζερη ζωή τους, και τα λένε καθημερινά στον εαυτό τους, έτσι….για να μην πονάνε. Ψέματα παντού και σε όλους. «Όλοι λένε ψέματα» λέει ο Dr. House από την ομώνυμη σειρά. Και πόσο δίκιο έχει.  Ή η άλλη αντιμετώπιση: Αν δεν πεις την αλήθεια, δεν μετράει ως ψέμα. Κρύψε τα σκουπίδια κάτω από το χαλάκι, κανείς δεν θα τα βρει με την πρώτη. Όλη σας η ζωή είναι ένα μεγάλο ψέμα.

 

Εντάξει, ας θεωρήσουμε την σταθερά που χρησιμοποιούμε καθημερινός και αναπόφευκτα, ως αποδεκτή. Ας πούμε το χρήμα είναι το παν, είναι η κινητήρια δύναμη, που γυρνάει τα γρανάζια της κοινωνίας. Όλα λειτουργούν με χρήμα, και δεν μιλάω μεταφορικά. Κανένας δεν κάνει κάτι αν δεν πληρωθεί πρώτα. Και αυτό το κάτι αυτός ο κανένας νομίζει ότι το κάνει για τον εαυτό του και μόνο. Το κάνει για να κερδίσει κάτι. Αφήνει απ’ έξω το γεγονός ότι η πράξη που θα κάνει θα ωφελήσει τους άλλους. Δεν έχει συνηθίσει να σκέφτεται ότι η πράξη του είναι καλή κατά μια έννοια, κάνει καλό σε κάποιον, ασχέτως με το κόστος. Αφήνει απ’ έξω και το άλλο γεγονός, ότι ζει με αυτά που έχουν δημιουργήσει κάποιοι άλλοι. Όλα αυτά θεωρούνται ως «Έτσι είναι».

Μεγάλο παιχνίδι

Thursday, 25 August 2011
Published in My World

Δεν ξέρω πραγματικά αν όλοι καταλαβαίνουν ότι είναι πιόνια… Ίσως για άλλους δεν είναι τόσο φανερό, για κάποιους άλλους έχει γίνει συνήθεια και συμβιβασμός… Δεν ξέρω…

Το παιχνίδι πάντως συνεχίζεται και οι παίχτες δεν είστε εσείς, ούτε εγώ, τουλάχιστον στον βαθμό που θα έπρεπε να ήμαστε. Η ζωή δεν είναι παιχνίδι, αλλά η ζωή μας έχει καταντήσει να είναι αναλώσιμο «υλικό» στα χέρια αυτών που έστησαν το μεγάλο παιχνίδι που διεξάγεται εις βάρος μας.

Πως είναι να θυσιάζεις ένα πιόνι σε ένα παιχνίδι σκακιέρας, για να φας τον αξιωματικό ή κάποιον άλλον, το ίδιο είναι και στα μεγάλα στρατιωτικά παιχνίδια, όπου ο απλός στρατιώτης δεν είναι παρά μια μονάδα. Οι απώλειες σε ένα πόλεμο είναι αποδεκτές ως προς την επίτευξη της νίκης. Ο νικητής όμως δεν θα είναι εκείνος που έχασε την ζωή του. Και η ζωή του ήταν αναλώσιμη. Κάποιος θα είναι στην πρώτη γραμμή της επίθεσης και με το σώμα του θα προστατέψει τους άλλους πίσω του, τρώγοντας την σφαίρα. Αυτοί που δεν χάνουν τίποτα είναι εκείνοι που κρύβονται χιλιόμετρα μακριά στα χαρακώματα και σχεδιάζουν τις επιθέσεις. Γι αυτούς μια ήττα είναι απλούστατα μια ήττα και τίποτε το παραπάνω. Θα πεις τώρα τύψεις και στεναχώριες για τους νεκρούς… Ε και? Αυτοί παραμένουν ζωντανοί.

Θέλω > Μπορώ

Thursday, 10 February 2011
Published in My World

«Θέλω» είναι η έκφραση που αντιπροσωπεύει την ελευθερία.

Τα «Θέλω» σας είναι: ένα πανέμορφο σπίτι στην εξοχή, και διαμέρισμα στο κέντρο κοντά στον πολιτισμό, ένα πολύ καλό αμάξι ή και μηχανή, να έχω αρκετό ελεύθερο χρόνο, να πηγαίνω σε διάφορα μέρη του κόσμου, να ασχολούμαι με πράγματα που με ενδιαφέρουν… και άλλα πολλά.

 

Όταν ρωτήσεις κάποιον τι θέλει στην ζωή του, ιδίως ένα παιδί που δεν περιορίζεται ακόμα από τις άσχετες με τα «θέλω» σκέψεις, πολλές φορές δυσκολεύετε να απαντήσει στην ερώτηση. Φαινόμενο που συνήθως οφείλεται στην προσπάθεια να ταξινομηθούν τα «θέλω» με σειρά προτεραιότητας.

Έχουμε μια τόσο πλούσια σε λεξιλόγιο γλώσσα, μια από τις πιο πλούσιες ίσως στον κόσμο, αλλά ήμαστε ή καταντήσαμε τόσο άχρηστοι που όταν χρησιμοποιούμε τις λέξεις δεν εμβαθύνουμε στις έννοιές των. 

Πάραυτα προσβάλλεστε από κάποιες και κάποιες προσβλητικές τις θεωρείτε αποδεκτές. Για παράδειγμα «μαλάκας» που έχει άπειρες χρήσεις και αποδόσεις. Βέβαια συνήθως κάποιος προσβάλλεται από την προσωπική επεξεργασία της κάθε φράσης ή λέξης που του απευθύνουν οι άλλοι. Για παράδειγμα «είσαι ζώον», φαντάζεσαι τα ζώα που είναι βρώμικα και ηλίθια…αλλά ξεχνάς ότι όλοι εμείς ήμαστε ζώα στην πραγματικότητα, απλά αποδώσαμε την λέξη «Άνθρωπος» σε μας.

Προσβάλλεστε εύκολα και υπερασπίζεστε το «εγώ» σας σε κάθε τέτοια περίπτωση. Δεν σας αρέσει να σας μειώνουν. Όμως…μειώνεται συνεχώς τον εαυτό σας. Πως?

Ανταγωνισμός…

Tuesday, 25 January 2011
Published in Your World

Αυτή η αναμέτρηση δυνάμεων, εξυπνάδας, ηλιθιότητας είναι κουραστική. Ίσως όχι για εσάς που συμμετέχετε στους συνεχής διαγωνισμούς και το θεωρείτε παιχνίδι και φυσική πορεία, αλλά για μένα είναι.

 

 

 

Και όχι, δεν είμαι αδύναμος να επιλέγω να μην συμμετέχω στα παιχνίδια σας, με φόβο της ήττας, ούτε απαξιώ εσάς ως αντιπάλους μου, απλά από την μια πλευρά δεν με ενδιαφέρει αυτό και από την άλλη… εδώ παίζεται ένα άλλο παιχνίδι το οποίο ο περισσότερος κόσμος δεν έχει την δυνατότητα να αντιληφθεί, διότι είναι τόσο πολύ απασχολημένος με το παιχνίδι και το έχει ενσωματώσει στην προσωπική του ζωή που έχει γίνει ανάγκη….εσφαλμένα μεν αλλά εδώ που φτάσαμε δεν γίνεται αλλιώς…είναι πολλοί οι παίχτες ανταγωνιστές και το παιχνίδι δυστυχώς είναι ατομικό.

Δεν φτάνει απλά να βλέπεις αυτή την αηδία, που με τον χρόνο γίνεται όλο και πιο εμφανής και «δύσοσμη», στην καθημερινότητα, στις συναναστροφές. Παντού! Έρχεται και η τηλεόραση να συμπυκνώσει και να αναδείξει τις χειρότερες πτυχές της ανθρώπινης κατακρεουργίας. Τηλεόραση – Καθρεπτίζουσα αηδία της κοινωνίας!

 

Κοινωνικά εκτρώματα στην Ελληνική τηλεόραση! Πληθαίνουν καθημερινός και προσελκύουν κι’ άλλους όμοιους σαν τις μύγες στα σκατά!

My World

Follow....

FacebookTwitterYoutubeGoogleVimeo