Ανταγωνισμός…

Αυτή η αναμέτρηση δυνάμεων, εξυπνάδας, ηλιθιότητας είναι κουραστική. Ίσως όχι για εσάς που συμμετέχετε στους συνεχής διαγωνισμούς και το θεωρείτε παιχνίδι και φυσική πορεία, αλλά για μένα είναι.

 

 

 

Και όχι, δεν είμαι αδύναμος να επιλέγω να μην συμμετέχω στα παιχνίδια σας, με φόβο της ήττας, ούτε απαξιώ εσάς ως αντιπάλους μου, απλά από την μια πλευρά δεν με ενδιαφέρει αυτό και από την άλλη… εδώ παίζεται ένα άλλο παιχνίδι το οποίο ο περισσότερος κόσμος δεν έχει την δυνατότητα να αντιληφθεί, διότι είναι τόσο πολύ απασχολημένος με το παιχνίδι και το έχει ενσωματώσει στην προσωπική του ζωή που έχει γίνει ανάγκη….εσφαλμένα μεν αλλά εδώ που φτάσαμε δεν γίνεται αλλιώς…είναι πολλοί οι παίχτες ανταγωνιστές και το παιχνίδι δυστυχώς είναι ατομικό.

 

Βέβαια η τάση για την ομαδοποίηση είναι φανερή σε κάποιες περιπτώσεις…αλλά ακόμα και εκεί ο σχηματισμός άμορφης μάζας καταλήγει να μην αποδίδει τα επιθυμητά αποτελέσματα, διότι η δύναμη του σχηματισμού αυξάνεται και είναι ανάλογη της ποσότητας των μελών σε συνδυασμό με τον παράγοντα της παρορμητικότητας ή ενθουσιασμού  και  πρόχειρης ευφορίας…έχει συνήθως καταστροφικές συνέπειες αλλά αποτέλεσμα μηδενικό έως και αρνητικό.

 

Παραδείγματα?

 

Ζωντανό παράδειγμα είναι οι πορείες διαμαρτυρίας. Καταρχάς, τόσα χρόνια αγώνων στους δρόμους και τα δικαιώματα μειώνονται και οι συνθήκες χειροτερεύουν. Άρα αποτέλεσμα αρνητικό.

 

Ωραία, βρήκατε έναν σκοπό που σας ενώνει, παρόλη την διαφορετικότητά σας και σχηματίσατε μια πρόχειρη συμμορία, ενώ πριν μισή ώρα πλακωνόσασταν με τα κόκκινα ή πράσινα κασκόλ… Δεν υπολογίζετε κανέναν ή τίποτα, σας νοιάζει μοναχά ο σκοπός σας.

 

Περίεργο είναι όταν το θέμα φτάνει στην εκδήλωση της αδυναμίας, γιατί περί αυτού πρόκειται αν το καλοσκεφτείς, η υπεράσπιση του εαυτού παίρνει άλλες διαστάσεις…καμιά φορά ανεξέλεγκτες.

 

Και ως συμμορία έχετε πια την δύναμη και παρακινούμενοι από τον ανταγωνισμό ψάχνετε για αντιπάλους… Έρχεται η αστυνομία και πλέον η κατάσταση είναι όπως στις κυνομαχίες, όταν εξαγριώνουν τα σκυλιά πριν τον αγώνα. Ειδικά αυτό το παράδειγμα της αντιπαλότητας των διαδηλωτών με την αστυνομία είναι το άκρον άωτον του παραλόγου.  Καταρχάς δεν φταίνε αυτοί για την κατάσταση για την οποία διαδηλώνετε, δεύτερο εκτελούν διαταγές… Και τρίτο:

Όλο αυτό μου θυμίζει τις μάχες των μονομάχων μεταξύ τους ή με τους επίλεκτους της φρουράς, στην αρένα μπροστά στο αγριεμένο και αιμοβόρο πλήθος…με κάποιο συγκεκριμένο άτομο στην ειδικά διαμορφωμένη εξέδρα…. Σωστά μαντέψατε! Κάποιον που στο τέλος αποφασίζει την έκβαση της μάχης, δίνοντας το ναι ή όχι στην θανάτωση του ηττημένου.

 

Και ενώ εσείς παλεύετε και σκοτώνετε ο ένας τον άλλον, προσφέροντας θέαμα στους θεατές, άσκοπα… Κάποιος άλλος ούτε ζημιώνεται ούτε ευαισθητοποιείται από εσάς, αλλά βγαίνει και ήρωας στο τέλος, δίνοντας διαταγές για να ομαλοποιηθεί η κατάσταση με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.

 

Το θέμα είναι ότι μετά από τόσα χρόνια δεν μαθαίνετε! Η  λύση βρίσκεται αλλού και δεν απαιτεί τόσο δραστικά μέτρα, τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά από τον τρόπο που έχετε συνηθίσει να αντιμετωπίζετε τις καταστάσεις. Ανοίξτε τα μάτια σας!!!

 

Πρώτο βήμα…κατανόηση: Ανταγωνισμός δεν είναι η φύση του ανθρώπου.

Rate this item
(0 votes)


Add comment


Security code
Refresh

Jholidis

Δεν είμαι μέλος της κοινωνίας αυτής, καμιάς κοινωνίας δεν είμαι…απλά συνυπάρχω αναγκαστικά.

Website: www.jhweb.gr

My World

Follow....

FacebookTwitterYoutubeGoogleVimeo