Ελπίδα πεθαίνει τελευταία

Πως με εκνευρίζει αυτή η έκφραση, όπως και άλλες παρόμοιες εκφράσεις των στερεοτύπων της οπισθοδρομικής κοινωνίας ΜΑΣ! Και μιλώντας για εκφράσεις δεν αναφέρομαι μόνο σε λεκτικά quotations, κατάλοιπα των παλαιότερων εποχών, δύσκολων, όταν ο άνθρωπος δεν είχε ακόμα όλα αυτά τα υπέροχα εργαλεία επικοινωνίας που έχουμε και εμείς σήμερα, αλλά προτιμάμε να σπαταλάμε την ενέργεια που μεταφράζεται με τα bitesτων πληροφοριών που εισρέουν και βρωμίζουν το διαδίκτυο, αντί να…καταλαβαίνετε για τι πράμα μιλάω…(άλλη μια υπέροχη ιστορία…), αναφέρομαι και στις συμπεριφοριστικές εκφράσεις – εθελοδουλίας, εθελοτυφλίας, μόνιμης κατάστασης πνευματικής (όχι θρησκευτικού τύπου) ανεπάρκειας, εκδηλώσεις δειλίας της μάζας και άλλων πολλών που λίγο πολύ όλοι τις έχουν βιώσει ή αναγνωρίσει…

Αλλά για να αρχίζεις να αλλάζεις λιγάκι, πρέπει πρώτα απ’ όλα να αρχίσεις να αμφισβητείς κάποια δεδομένα, για να δεις όλη την εικόνα πρέπει να απομακρυνθείς από τον πίνακα… βέβαια και οι λεπτομέρειες παίζουν σημαντικό ρόλο, αλλά τι να τις κάνεις όταν δεν μπορείς να τις ξεχωρίσεις, πώς να μιλάς για λεπτομέρειες όταν αυτές ανήκουν σε μια πιο μεγάλη εικόνα την οποία αδυνατείς να την δεις εφόσον βρίσκεσαι πολύ κοντά στον πίνακα… Τέλος πάντων… Αρχίζω να απομακρύνομαι από την αρχική μου σκέψη…

Λοιπόν…η Ελπίδα πεθαίνει τελευταία… Γιατί? Μήπως επειδή όλοι εσείς την ταΐζετε με τις ελπίδες – ευχές σας που εναποθέτετε σε κάποιον/ους, σε κάτι, περιμένοντας να δείτε το αποτέλεσμα χωρίς να κουνηθείτε από τον καναπέ? Δίνετε μέχρι και την τελευταία σας μπουκιά σ’ αυτήν. Εννοείται πως θα πεθάνει τελευταία, αφού σας ξεζουμίσει τελείως!

Αυτά τα «Άντε να δούμε τι θα γίνει μετά τις εκλογές», «Άντε να δούμε πως θα μας σώσουν οι σωτήρες μας»…πας, ρίχνεις τον λαχνό σου στην κάλπη και περιμένεις πρώτα να δεις ποιος κέρδισε και μετά περιμένεις να δεις το που θα σε πάνε όλοι αυτοί που διάλεξες (ή όχι εσύ)… Ελπίζεις για το καλύτερο μέλλον σου, για το μέλλον των παιδιών σου…

Άλλη μια ειρωνεία, για άλλη μια φορά λες ψέματα στον εαυτό σου ότι έκανες ό,τι περνούσε από το χέρι σου! Από την μία συμβιβάζεσαι ότι η ζωή σου είναι τελείως σκατά και προσπαθείς με όλες σου τις δυνάμεις να επιβιώσεις και δεν κάνεις τίποτε για να αλλάξει αυτό, έχοντας πρώτα θεωρήσει τον εαυτό σου ως αδύναμο κομμάτι lego, μιας «κατασκευής»-κοινωνίας εκατομμυρίων άλλων τόσων κομματιών που δεν μπορούν να εναντιωθούν σε μια μικρή, γελοίως μικρή αναλογικά ομάδα ανθρώπων που μας γαμάνε στην κυριολεξία….και μετά….ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΠΑΣ ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΠΑΙΔΙΑ! Είσαι εντελώς μαλάκας?! Αν δεν καταλαβαίνεις την ειρωνεία σ’ αυτό, τότε σου έχω άσχημα νέα… Είσαι δούλος και διαιωνίζεις το είδος σου, παράγοντας άλλους δούλους από τα παιδιά σου! Ή μήπως ελπίζεις για κάτι? Ένα λεπτο… Οικογένεια είναι το πρώτο περιβάλλον παιδιού, που εσύ επιμελώς φροντίζεις να είναι καλό και κατάλληλο για να μεγαλώσεις το παιδί σου. Μετά όμως, το επόμενο περιβάλλον που μπαίνει το παιδί σου, σχεδόν απροετοίμαστο, είναι η Μπουρδέλο-κοινωνία, ένα βλαβερό ακατάλληλο για δημιουργία (σχεδόν) και ζωή (αφού μιλάμε μόνο για επιβίωση) περιβάλλον. Μπράβο σου! Ήλπιζε και μη ερεύνα και μη κάνεις τίποτα γι’ αυτό!

Συνέχισε να ταΐζεις την Ελπίδα, που εγώ την φαντάζομαι μια υπέρβαρη, παραμορφωμένη από το λίπος, χοντρή που καταρρέει η ίδια όπως και όλη η υποδομή υπό το βάρος της, μόνιμα αχόρταγη, ανεπρόκοπη, γκρινιάρα και κλαψιάρα γυναίκα, που περιμένει εσένα να της πεις το πόσο όμορφη και καλή είναι, να την ταΐζεις….και να ελπίζεις… Να ελπίζεις να κερδίσεις το τζόκερ ή το λαχείο και θα γίνεις πλούσιος μαλάκας! Να ελπίζεις ότι οι άλλοι θα κάνουν την βρομοδουλειά για σένα. Αν και…γιατί κάθομαι και σου μιλάω, αφού εσύ δεν μπορείς να κάνεις τίποτα, αφού είσαι άχρηστος και ανήμπορος… Συγγνώμη…σε αφήνω στην ησυχία σου…

 

Last modified on Friday, 18 September 2015 15:59
Rate this item
(0 votes)


Add comment


Security code
Refresh

Jholidis

Δεν είμαι μέλος της κοινωνίας αυτής, καμιάς κοινωνίας δεν είμαι…απλά συνυπάρχω αναγκαστικά.

Website: www.jhweb.gr
More in this category: « Commentάνθρωπος

My World

Follow....

FacebookTwitterYoutubeGoogleVimeo