Commentάνθρωπος

Commentάνθρωπος Commentάνθρωπος

Commentάνθρωπος: ο νέος κρίκος στην εξελικτική αλυσίδα του ανθρώπου. Ο άνθρωπος σχολιαστής - αγωνιστής του πληκτρολογίου.

 

Τελικά ο άνθρωπος βρήκε που να βάλει το πόδι στο επόμενο βήμα στην εξελικτική του πορεία… Ως πολιτικό ον, τόσα χρόνια, ο μόνος χώρος που μπορούσε να σχολιάζει τις εξελίξεις που επηρέαζαν την πολυπόθητη του ευημερία και για τις οποίες είχε εναποθέσει τις ελπίδες του στους βασιλιάδες, δικτάτορες και κυβερνήσεις… ήταν μικρής εμβέλειας απήχησης κοινωνικοί χώροι – καφενεία, ταβέρνες, συγκεντρώσεις και άλλα γνωστά σημεία, όπου μπορούσε να εκφράσει την δυσαρέσκειά του ενάντια στα μέτρα που του ασκούνται και στερούν τις ελευθερίες του ή να λογομαχήσει για το ποιος πολιτικός είναι καλύτερος, αφού βόλεψε τον στενό του συγγενή κάπου στην φωλίτσα της μεγάλης φοροεισπρακτικής οικογένειας…

Βέβαια, το μόνο που μπορούσε (έτσι του είχε περάσει η εντύπωση) πάντοτε είναι να σχολιάζει. Εάν βέβαια η δυσαρέσκεια έπληττε μεγαλύτερο ποσοστό, τότε οι σχολιαστές μπορούσαν να ενωθούν σε μια μεγάλη ομοιόμορφη μάζα και να διαδηλώσουν, να δείξουν στην εκάστοτε κυβέρνηση ότι αυτό που έκανε αυτή είναι να στερήσει κάποια δικαιώματά τους και αυτό δεν τους άρεσε. Και μετά την γνωστή εξέλιξη των περισσοτέρων διαδηλώσεων, με τις συγκρούσεις με την αστυνομία – δηλαδή με τους αντιπροσώπους της ίδιας σχεδόν κάστας ανθρώπων, να ξαναμαζευτούν σε μικρότερα ακροατήρια και να σχολιάζουν το πόσο ξύλο έπεσε, πόσο δακρυγόνο φάγανε, το πόσο μαλάκες είναι οι μεν και πόσο αγωνιστές είναι αυτοί, χωρίς στην ουσία να έχει αλλάξει τίποτα. Αλλά και πότε κάτι άλλαζε? Σπάνια και για πολύ μικρό χρονικό διάστημα.

Πάντα ο καλύτερος σχολιαστής εισέπραττε την μεγαλύτερη απήχηση και δημοσιότητα. Αλλά αυτό είναι και το κυριότερο συνάλλαγμα, όπως λέει ο Mr. Freeman, η ανθρώπινη προσοχή. Πάντοτε και όλοι αυτό επιζητούν, όπως οι άνθρωποι, έτσι και οι εξουσιαστές τους.

Για κάθε τι χρειάζεται ένα εργαλείο. Η εξουσία έχει τα δικά της, λίγο πολύ γνωστά, εργαλεία πλύσης εγκεφάλου και ο άνθρωπος απέκτησε τα κοινωνικά δίκτυα και τώρα πια μπορεί με άνεση να ξεπερνάει τα τετραγωνικά μέτρα ενός καφενείου και περιορισμένο αριθμό ακροατών και να δρα στον τεράστιο ψηφιακό ιστό, αφήνοντας το σχόλιο σαν δόλωμα και περιμένοντας τους ακολούθους του.

(Μην ξεχνάμε ότι κάθε εργαλείο ενδέχεται να έχει διπλή χρήση, μία που να σκοτώνει και μία που να δημιουργεί. Δημιουργία όμως δεν είναι στην «φύση» του ανθρώπου… Εντάξει, υπερβάλλω, ή μάλλον ειρωνεύομαι…αλλά αν παρατηρήσεις θα δεις ότι τα ποσοστά δημιουργίας και καταστροφής είναι ανάλογα 2 προς 10.)

Είχα ξαναγράψει γι’ αυτό το θλιβερό θέμα, αλλά γιατί να μην το ξαναπούμε, μπας και αγγίξουμε και κάποιες ανήσυχες προσωπικότητες που, ας ελπίζουμε, θα αναρωτηθούν ίσως για το τι κάνουν. Και αντί για απλούς παρατηρητές και σχολιαστές γίνου κάτι περισσότερο…

Προς το παρόν όμως, ως χρήστης κοινωνικών δικτύων και εν μέρει σχολιαστής και εγώ, παρατηρώ πως ο κάθε επίδοξος Likeομανής προσπαθεί με χρήση ενός άλλου εργαλείο – την γλώσσα, να αποκομίσει μεγάλη προσοχή μέσω των likes σε ένα ακήρυχτο διαγωνισμό για το ποιος είναι ο καλύτερος και καυστικότερος Comment-άντε πουChe και Βάρα.

…απορώ πότε επιτέλους θα περάσουμε στην δημιουργία…προς το παρόν παντού βλέπω μόνο σκατά.

Last modified on Thursday, 02 April 2015 13:59
Rate this item
(3 votes)


Add comment


Security code
Refresh

Jholidis

Δεν είμαι μέλος της κοινωνίας αυτής, καμιάς κοινωνίας δεν είμαι…απλά συνυπάρχω αναγκαστικά.

Website: www.jhweb.gr

My World

Follow....

FacebookTwitterYoutubeGoogleVimeo