Οικονομία Βάσει Ηλιθιότητας

Το που πάνε τα λεφτά από τα δάνεια που παίρνει η κυβέρνηση, μετά την «εισαγωγή» του μνημονίου και τώρα πλέον του μεσοπρόθεσμου, παραμένει ένα μυστήριο για τους περισσότερους. Το τι σημαίνει επιβολή των «νομοσχεδίων» αυτών με τα μέτρα λιτότητας και ποιο θα είναι το όφελος για εμάς, νομίζω ότι όλοι αρχίζουν να το καταλαβαίνουν και στις περισσότερες περιπτώσεις να το νιώθουν. Τι σημαίνουν όμως όλα αυτά και που οδηγούν?

 

Ας υποθέσουμε ότι τα δις ευρώ που πήρανε (δεν πήραμε εμείς) μέχρι σήμερα πάνε για την αποπληρωμή των παλαιών δανείων που επιβαρύνουν την οικονομία μας. Για την ακρίβεια, τα δάνεια του ΔΝΤ πάνε στην αποπληρωμή των τόκων των δανείων που προϋπήρχαν εδώ και καιρό. Με άλλα λόγια επιβαρυνθήκαμε άλλα ποσά, που πρέπει να τα επιστρέψουμε κάποια στιγμή, προσθέτοντας μερικά δις στα χρέη της χώρας ακόμη. Να υπολογίζετε και τους τόκους των ποσών αυτών, μην το ξεχνάμε. Που αυτονόητο είναι ότι το χρέος μας (και πάλι το τονίζω δεν είναι δικό μας αλλά ας το αφήσουμε έτσι) άρχισε να μεγαλώνει πιο γρήγορα και είναι αδύνατον να αποπληρωθεί. Στην πράξη, δεν θα μπορέσει να αποπληρωθεί ΠΟΤΕ.

 

Πως πληρώνουμε τα χρέη μας?
Γιατί τα δάνεια αυτά πρέπει να πληρωθούν στους δανειστές μας. Φανταστείτε την οικονομία μας σε πιο μικρή κλίμακα.

Στο επίπεδο μιας οικογένειας που είχε κάποια δάνεια που’ τρέχαν, συν που ο μπαμπάς μπήκε σε ένα συνεταιρισμό και η παραγωγή που εξήγαγε κάποτε και σύμφωνα με τους κανόνες αυτού του συνεταιρισμού, έπρεπε να την μειώσει. Συνεπώς τα έσοδα του μειώθηκαν, βάζοντας στο ταμείο της οικογένειας λιγότερα χρήματα. Τα χρέη όμως… είναι χρέη. Η τράπεζα τα ζητάει και απειλεί με εξώδικα. Ο οικογενειακός οικονομικός προϋπολογισμός δέχεται ένα βαρβάτο χτύπημα. Τα χρήματα που επενδύθηκαν στα σουπερμάρκετ, στην λαϊκή, στο φροντιστήριο των παιδιών, στους γιατρούς, στην επισκευή σπιτιού, και άλλα απαραίτητα για την οικογένεια αγαθά…έπρεπε να δοθούν πλέον στην αποπληρωμή του δανείου. Οι τόκοι επιβάρυναν ακόμη περισσότερο τον μπαμπά, διότι με την μείωση των εσόδων και την αλόγιστη σπατάλη σε άχρηστα πράγματα, όπως το τάνκ του μπαμπά και τον υποβρύχιο δονητή της μαμάς, συν κάποιες άλλες μαλακίες που θα μπορούσαν να αποτελέσουν δευτερεύοντες ανάγκες και ίσως και καθόλου, πάρθηκαν με άλλα δάνεια και κάρτες.

Τι αποφασίζει τώρα ο μπαμπάς? Να πάρει ένα άλλο δάνειο από την τράπεζα που συνεργάζεται με έναν από τους συνεταίρους του, υποθηκεύοντας το σπίτι που ζει με τα παιδιά του. Και φυσικά να κόψει τις σπατάλες των παιδιών, όπως το φροντιστήριο, εκδρομές, κάποια χαρτζιλίκια που έδινε κάποτε μεγαλόψυχα, να σηκώσει τα λεφτά από τις καταθέσεις που προϋπολόγιζε για το μέλλον των παιδιών και άλλα, ταυτόχρονα λέγοντάς τους ότι αυτά είναι υπερβολές και άχρηστα και μπορούν να ζήσουν με τα ίδια ρούχα μια χρονιά ακόμα. Προβαίνει ακόμα και στην πώληση κάποιον υλικών αγαθόν της οικογένειας, όπως το ποδήλατο του παιδιού. Έτσι μειώθηκαν τα έξοδα για τα είδη πρώτης ανάγκης και τα παιδιά αναγκάστηκαν να πάνε να ζητήσουν δουλειά έξω, για να φέρουν κι’άλλα λεφτά σπίτι, γιατί τα χρειαζόταν ο μπαμπάς για να πληρώσει ΟΛΕΣ εκείνες τις μαλακίες που είχε πάρει κάποτε για την πάρτη του.

 

Βέβαια ο μπαμπάς, συνέχισε να βγαίνει έξω με τους συνεταίρους του και βέβαια δεν πηγαίνανε σε φθηνά μαγαζιά. Σε συζητήσεις με τα φιλαράκια του, κατάλαβε ότι η οικογένεια μπαίνει σε δεύτερη μοίρα και βρήκε την πραγματική ευτυχία διασκεδάζοντας. Τον προέτρεπαν και τα φιλαράκια του, να πιέσει τα παιδιά του να βρουν και δεύτερη δουλειά και να παίρνει περισσότερα απ’αυτά με πρόσχημα ότι η δουλειά που κάνει είναι πάρα πολύ σημαντική και τα φιλαράκια του θα τον βοηθήσουν με τα χρέη. Συνέταιροι είναι, όλο και θα τον βοηθήσουν…

 

Κάπως έτσι είναι και σε μεγάλη κλίμακα. Ο προϋπολογισμός του κράτους, τα λεφτά δηλαδή που μπαίνουν στο κοινό ταμείο από τους φόρους και από άλλα κρατικά έσοδα, έχει περικοπεί και τα λεφτά πλέον πάνε στην αποπληρωμή των δανείων. Προκύπτει ένα πρόβλημα.

 

Το κράτος ζει κυρίως από τους φόρους. Αυξάνοντας τους φόρους και μειώνοντας τους μισθούς και συντάξεις, επιτυγχάνει δύο παράλογα πράγματα.  1-Μειώνει την αγοραστική δύναμη, διότι αυξάνονται οι τιμές λόγω της αυξημένης φορολογίας, συνεπώς δεν αγοράζουν οι άνθρωποι και οι ιδιωτικές επιχειρήσεις χάνουν έσοδα και μερικές κλείνουν…2-με την μείωση των πωλήσεων, μειώνεται και η εισφορά του κράτους, διότι μειώνεται και η απόδοση του φόρου. Παράλογα γιατί? Γιατί και στις δύο περιπτώσεις χτυπάς το ίδιο χέρι που σε πληρώνει. Αυτομάτως αυτό θα σημαίνει σταδιακή μείωση των κρατικών εσόδων στον κρατικό προϋπολογισμό μέσω της φορολογίας, συνεπώς μείωση στο έξτρα ταμείο αποπληρωμής των δανείων που τα ποσά θα αυξηθούν, συνεπώς χειρότερη οικονομική κατάσταση της χώρας και των πολιτών, συνεπώς διάλυση της οικονομίας.

 

Η αλληλουχία αυτή είναι καταδικασμένη στην καταστροφή και δεν σταματάει, παρά μόνο εφόσον εξασφαλίσεις τα έσοδα από κάπου αλλού. Αυτό το «κάπου αλλού» δεν υφίσταται, διότι δεν υπάρχουν τόσες κρατικές επιχειρήσεις και…κάποιες απ’ αυτές θα πουληθούν με το σχέδιο νόμου που ετοίμασε και υπερψήφισε η κυβέρνηση.  Ναι, θα πάρουν μερικά δις αλλά αυτό ήταν. Του χρόνου, τα όποια έσοδα πρόσφεραν αυτές οι επιχειρήσεις, θα μειωθούν. Και συνυπολογίζοντας την συνεχόμενη μείωση του κρατικού προϋπολογισμού και συνεχώς αυξητική τάση των δανείων, είναι δεδομένη η χρεοκοπία (με τους τραπεζικούς όρους).  Δεν μιλάω καν για το τι σημαίνει να πουλάς κρατική περιουσία και το πόσο παράνομο είναι αυτό. Δεν μίλησα καν για την μεταβίβαση του ελέγχου των φυσικών πόρων της Ελλάδας στους ξένους…

 

Τι θέλει να πετύχει η κυβέρνηση?

 

Καταρχάς όταν κλείσουν πολλές ΔΕΚΟ και απολυθούν αρκετοί δημόσιοι υπάλληλοι, θα αυξηθεί δραματικά η ανεργία. Εκτός από τις γνωστές συνέπειες τις ανεργίας, υπάρχουν κι’ άλλες τις οποίες αρκετοί πολέμιοι του δημοσίου τομέα δεν υπολογίζουν. Οι αμέτρητοι άνεργοι θα πέσουν στις λίγες εναπομείναντες ελεύθερες θέσεις εργασίας του ιδιωτικού τομέα. Που σημαίνει εκεί που για μια θέσει εργασίας υπήρχαν 5 άτομα, τώρα θα υπάρχουν 10 και περισσότερα. Αυτό είναι ανταγωνισμός, και σ’ αυτές τις περιπτώσεις ο μισθός που θα προσφέρεται θα μπορέσει να μειωθεί και να τον καρπωθεί κάποιος απεγνωσμένος. Θα φτάσουμε σε σημείο να παρακαλάμε για 300-400 μηνιαίως στις καλύτερες των περιπτώσεων, για 10 ώρες εργασίας την ημέρα. Αυτό που συμβαίνει στην Κίνα, θα έρθει εδώ. Και αυτό θέλουν. Ο Ανταγωνισμός στην αγορά προϋποθέτει λιγότερες δαπάνες στην παραγωγή και θα το έχουν. Θα έχουν τις επιχειρήσεις τους οι ξένοι, σπαταλώντας τους πολύτιμους φυσικούς πόρους της χώρας μας, εξάγοντας τα αγαθά έξω και πουλώντας τα σε μας. Αυτό είναι δουλεία!

 

Όποτε προκύπτει ένα ερώτημα... Μήπως εμείς ήμαστε εντελώς ηλίθιοι και ανεχόμαστε αυτές τις καταστάσεις?

 

Μην φοβάστε την λέξη χρεοκοπία! Θα χρεοκοπήσουν οι τράπεζες και όχι εμείς. Την χώρα θα την έχουμε και τους πόρους μπορούμε να τους χρησιμοποιήσουμε για να ζήσουμε.

Rate this item
(0 votes)


Add comment


Security code
Refresh

Jholidis

Δεν είμαι μέλος της κοινωνίας αυτής, καμιάς κοινωνίας δεν είμαι…απλά συνυπάρχω αναγκαστικά.

Website: www.jhweb.gr

My World

Follow....

FacebookTwitterYoutubeGoogleVimeo