Δηλαδή τι? Γεννιόμαστε με όλες εκείνες τις ιδιότητες που συναντάμε στην καθημερινή μας αλληλεπίδραση με άλλους? Όλα αυτά που εισπράττετε από τους ανθρώπους στο περιβάλλον σας και σας προκαλούν αντίστοιχες αντιδράσεις νομίζετε ότι έμφυτες ιδιότητες που μεταδίδονται μέσω των γονιδίων?

Μάλιστα…

Και εγώ που νόμιζα ότι αρκετές συμπεριφορές τις αντιγράφουμε από τους γονείς μας και έπειτα τσιμπάμε διάφορα άλλα στο σχολείο και πάει λέγοντας…

Όλες εκείνες οι συμπεριφορές, ή να πούμε ιδιότητες που μας χαρακτηρίζουν ανθρώπους, όπως ζήλια, αδιαφορία, απληστία, εκδικητικότητα, περηφάνια, ηλιθιότητα, ακόμη και αγάπη και άλλες όπως αυτές που συνηθίζετε να τις προσάπτετε στους διάφορους ανθρώπους, είναι απλά επίκτητες συμπεριφορές. Δεν γεννιέται κανένας έτσι, δεν υπάρχει πουθενά κωδικοποίηση στα γονίδια μας για τις συγκεκριμένες αντιδράσεις ως προς τον εξωτερικό παράγοντα.

Οι φίλοι μου και άλλα ζώα

Saturday, 11 December 2010
Published in My World

Ο τίτλος να μην σας προσβάλει (για να ξεκαθαρίζουμε), δεν έχει αυτό το σκοπό. Παρεμπιπτόντως τον δανείστηκα από ένα φίλο μου, και μου φαίνεται πως ταιριάζει πάρα πολύ σε πολλές περιπτώσεις.

Το ξέρω ότι σας αρέσει να τα προσαρμόζετε όλα πάντα σύμφωνα με το επίπεδο κατανόησης και της γνώσης σας + κέρδος είτε συναισθηματικό είτε υλικό είτε οτιδήποτε άλλο + τωρινή σας κατάσταση διαβίωσης + κοντινός κοινωνικός περίγυρος + κάποιες άλλες παραμέτρους που χαρακτηρίζουν την προσωπικότητά σας, όπως οι πεποιθήσεις σας τα πιστεύω σας.

Θεωρητικά είστε ο καθένας σας μια προσωπική θεότητα, στην οποία θέλετε να πιστεύουν οι άλλοι. Κάποιοι δε αρκετά «αχόρταγοι» δεν δέχονται να συνυπάρχουν με άλλες θεότητες και νομίζουν ότι όλος ο κόσμος περιστρέφεται γύρω από την δική τους τόσο ιδιαίτερη προσωπικότητα.

Περί ελευθερίας

Thursday, 14 October 2010
Published in My World

Θα πολεμούσατε για την ελευθερία σας? Ή ας βγάλουμε την έννοια του πολέμου, που προϋποθέτει σχεδόν πάντοτε θάνατο και να διαμορφώσουμε αλλιώς την πρόταση… Τι θα κάνατε για την ελευθερία σας? Αλλά και από την άλλη μεριά, πως ορίζεται η ελευθερία σας. Που αρχίζει και που σταματάει? Γιατί τελευταία δεν βλέπω και καμιά ουσιώδη προσπάθεια απελευθέρωσης του ανθρώπου.

Πολεμάτε για να έχουμε την ελευθερία του λόγου.Για να μπορείτε να εκφράζεστε ελεύθερα, να μιλάτε για όλα τα θέματα, να κριτικάρετε τους πάντες, ιδίως για τα πολιτικά πρόσωπα…Ναι δεν λέω σημαντικό κατόρθωμα οι αγώνες των προγόνων μας, που με το αίμα τους κατάφεραν και εναντιώθηκαν σε όλους αυτούς τους κυβερνώντες και απέσπασαν δικαιώματα τα οποία εμείς σήμερα εκμεταλλευόμαστε. Και φτάνουμε στο σήμερα, όπου κάποια ομάδα ανθρώπων, ειδικεύεται στο να δημοσιεύει διάφορα άρθρα για τους πολιτικούς μας κριτικάροντας τους, για τον τρόπο διαχείρισης, διοίκησης, κατάχρησης και εκμετάλλευσης. Σκοπός είναι να ενημερώσουν τις μάζες για το τι συμβαίνει πίσω από τις πόρτες τις βουλής και στα μυαλά των πολιτικών μας καθοδηγητών…

Απομυθοποίηση

Sunday, 23 October 2011
Published in My World

Ναι…η ζωή μας είναι πανέμορφη! Ζούμε ένα παραμύθι, που ο καθένας είναι  πρίγκιπας ή από σταχτοπούτα θέλει να φτάσει στα ανώτερα κοινωνικά στρώματα… Η πλύση εγκεφάλου ξεκινάει από μικρή ηλικία και φτάνοντας σε ενηλικίωση σπάνια κάποιος καταφέρνει να απεγκλωβιστεί από τις φαντασιώσεις που τώρα έχουν γίνει ένα με τα πρότυπα του και τους στόχους του.

 

Όλοι θέλουν να γίνουν πλούσιοι με ότι συνεπάγεται αυτό και να απολαμβάνουν τους καρπούς της παραμυθένιας ζωής. Άλλοι δε, μην έχοντας όλα τα μέσα, περιορίζονται σε κάποια μικρότερα ποσοστά «ευτυχίας» και «ελευθερίας» που αντιστοιχούν σ’αυτούς αναλόγως του εισοδήματος ή των καταθέσεων που έχουν στην τράπεζα .

 

Όλοι όμως ανεξαιρέτως, έχουν αποβάλει την ανάγκη να δουν την πραγματικότητα κατάματα και με τα παραμύθια απονευρώνουν τον εγκέφαλό τους, μέσα στην αποχαύνωση που προσφέρεται ελεύθερα από όλα τα μέσα που απαρτίζει αυτόν τον πολιτισμένο πολιτισμό μας.

 

Κανείς δεν θέλει την απομυθοποίηση γιατί τον βγάζει έξω από μόνιμη πολύχρωμη νιρβάνα στον, ούτε ασπρόμαυρο δεν μπορείς πια να τον πεις, κόσμο της πραγματικότητας. Και οι μύθοι αυτοί έχουν διαβάθμιση, δεν είναι απαραίτητο να είναι πολύ σημαντικοί, κάποιους τους φτιάχνουμε εμείς οι ίδιοι, επηρεαζόμενοι από την γενική κατάσταση.

PS1: Ξεκινήστε απο’δώ…

“Η ζωή είναι ωραία”….Το “ωραία” είναι μια άποψη, ένα αντίστροφο του “άσχημη”. Δεν υφίσταται μόνο του, δεν μπορεί.

Όταν κάποιος λέει ότι η ζωή είναι ωραία, τι συμβαίνει στην πραγματικότητα? Αμέσως μπαίνει σε διαδικασία η λειτουργία της σύγκρισης. Πάντα για να εκφέρεις κάποια άποψη για κάτι πρέπει να έχεις ένα σημείο αναφοράς. Αλλιώς δεν έχει νόημα. Οπότε, πάντα ανατρέχεις στην μνήμη σου για άσχημα γεγονότα, καταστάσεις που σε στιγμάτισαν, που ένιωθες άσχημα και βλέποντας μια διαφορά αποφασίζεις ότι τώρα τα πράγματα είναι καλύτερα.

Το συναίσθημα αυτό δεν είναι απαραίτητα να είναι προσωπικό. Μπορεί να επηρεαστείς και από το γύρω περιβάλλον σου, τους ανθρώπους που σε περιβάλλουν και τις καταστάσεις που είναι κοινά αποδεκτά ως ωραίες στιγμές. Δεν θα μπούμε τώρα στην ανάλυση….νομίζω είναι αυτονόητο αυτό.

Που κρύβεται όμως το πρόβλημα, το οποίο δεν είναι και τόσο φανερό, λόγω της αδιαφορίας εκείνης της στιγμής ή της άγνοιας που οι περισσότεροι έχουν για το συγκεκριμένο θέμα? Ναι η ζωή είναι ωραία εκείνη την δεδομένη στιγμή, αλλά…. Τα συναισθήματα είναι παροδικά, όπως και καταστάσεις. Και οι καταστάσεις πολλές φορές δεν εξαρτώνται από εσάς. Ναι μπορείτε μέχρι ένα σημείο να τις ελέγξετε ή να ελέγξετε την διάθεσή σας και τις αντιδράσεις σας…αλλά…. Το γεγονός είναι ότι “η ζωή είναι ωραία” κάποια στιγμή θα μπει υπό αναθεώρηση.

Το αδιέξοδο είναι η έξοδος

Tuesday, 23 September 2014
Published in My World

Ναι...μπορείς να φιλοσοφείς για την ζωή, την πολιτική, την κοινωνία, θρησκεία ή πνευματισμό, να αναλύεις και να βγάζεις νέες ιδέες...αλλά ποτέ δεν θα καταλάβεις ότι δεν μπορείς να υπερβείς το οριοθετημένο πλαίσιο μέσα από το οποίο αντλείς τις πληροφορίες και από το οποίο πηγάζουν οι σκέψεις σου. Δεν εξελίσσεσαι, απλά αναλώνεσαι στα ίδια, λες το ίδιο πράγμα με διαφορετικές λέξεις...τίποτα παραπάνω.

Δεν νομίζω να είναι τυχαίο που οι θρησκευτικοί ηγέτες και γενικά όλοι οι θρήσκοι άνθρωποι, χρησιμοποιούν την λέξη «πιστεύω» όσον αφορά στις πεποιθήσεις τους. Και έχουν απόλυτο δίκαιο όταν το κάνουν. Πιστεύουν, και μόνο αυτό μπορούν να κάνουν. Αυτή είναι και η μεγαλύτερη αδυναμία τους: η πίστη.

Τι σημαίνει πιστεύω? Σημαίνει πολύ απλούστατα: Στερούμαι αποδείξεων. Παίρνω ως δεδομένο ένα γεγονός που κατά πλειοψηφία βασίζεται καθαρά και μόνο στην λεκτική αναφορά και αρνούμαι να πάρω αποδείξεις γι’ αυτό, απλά το αποδέχομαι ως αλήθεια, βασισμένος στον πιστικό χαρακτήρα του ρήτορα, υπάρχοντα φόβο για τα ανεξήγητα, όπως θάνατος και άλλα φυσικά φαινόμενα ή και έλλειψη βασικών γνώσεων, συν κάποια άλλα χαρακτηριστικά που οφείλονται στην κοινωνική διαμόρφωση και άλλους παράγοντες.

Ψέματα - Όλοι λένε ψέματα...

Thursday, 10 November 2011
Published in My World

Οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν ότι είναι πιο εύκολο να αγνοείς την Αλήθεια.

Το ψέμα κρατάει ακριβώς αυτήν την ισορροπία του πολιτισμένου κόσμου μας, της κοινωνίας μας. Όλα αυτά που δημιουργήσαμε, μιλάω για την κοινωνική συμπεριφορά, είναι βασισμένα στο ψέμα. Ακόμα και η Αγάπη, βασίζεται στο ψέμα. Όχι ο έρωτας, η φυσιολογική σεξουαλική μας ανάγκη, αλλά κάθε μας κίνηση στο να πετύχουμε το θεμιτό, στρατηγικά μελετάται στα βάθη του μυαλού μας, σχεδιάζοντας προσεκτικά τις επόμενες κινήσεις, λέξεις, εκφράσεις, εκφράσεις του σώματος... όλα...

Είναι παράδοξο αυτό, το να θεωρείς ότι είναι πιο εύκολο να αγνοείς την αλήθεια και ταυτόχρονα...όλη σου τη ζωή...συνέχεια...σε κάθε σου συναναστροφή με άλλους...σε κάθε κατάσταση που αντιμετωπίζεις στην ζωή σου στην δουλειά στην σχέση...παντού...να προσπαθείς να βρεις το καλύτερο ψέμα, να κρύψεις τα πραγματικά σου συναισθήματα, να μην εκφραστείς απρεπώς, να μην προσβάλεις τον άλλον... Δηλαδή είσαι σε μόνιμη προσπάθεια να καλύψεις την αλήθεια...και αυτό είναι ακόμα πιο δύσκολο, χρονοβόρο και ψυχοφθόρο απ'το απλά να είσαι ο εαυτός σου.

Και μη μου πει κανείς ας μην τα ισοπεδώνουμε όλα!

Από την Απομυθοποίση...(Ν 2)

Όλοι λένε ψέματα. Κανένας δεν εξαιρείται. Όλοι λένε ψέματα και στον εαυτό τους καθημερινά. Παραμυθιάζεις τον εαυτό σου και τους άλλους, προβάλλοντας αυτό που ζητάνε οι άλλοι ή θα ήθελες να είσαι εσύ ο ίδιος. Προσπαθείς να κρύψεις τα μειονεκτήματά σου. Δεν είναι κακό, αποδέξου το και τους άλλους που το κάνουν. Ή αποδέξου τον εαυτό σου και τους άλλους έτσι όπως είναι.

Όλη η κοινωνία μας, ο τρόπος που λειτουργεί και το πώς συμπεριφέροντε τα άτομα που την αποτελούν, μοιάζει με μια τεράστια θεατρική παράσταση. Στην κυριολεξία, ο καθένας έχει ασπαστεί έναν ιδανικό με τα κριτήρια του καθενός, ρόλο, σύμφωνα με την προσωπικότητά του και τις δυνατότητες.

Η προσωπικότητα του καθενός διαμορφώνεται μέσα στον χρόνο και στην τριβή ανάμεσα στις προσωπικότητες των άλλων ανθρώπων μέσα στο κοντινό περιβάλλον. Μαθαίνεις το ρόλο σου, μαθαίνοντας και αντιγράφοντας τους ρόλους των γονιών σου, τον συγγενών και των φίλων. Είσαι τόσο στενά συνδεδεμένος με το γύρω περιβάλλον που δεν σου αφήνει πολλά περιθώρια να καταλάβεις ότι συμμετέχεις, άθελά σου, σ’ αυτήν την τεραστίων διαστάσεων θεατρική παράσταση.

Έχουμε μια τόσο πλούσια σε λεξιλόγιο γλώσσα, μια από τις πιο πλούσιες ίσως στον κόσμο, αλλά ήμαστε ή καταντήσαμε τόσο άχρηστοι που όταν χρησιμοποιούμε τις λέξεις δεν εμβαθύνουμε στις έννοιές των. 

Πάραυτα προσβάλλεστε από κάποιες και κάποιες προσβλητικές τις θεωρείτε αποδεκτές. Για παράδειγμα «μαλάκας» που έχει άπειρες χρήσεις και αποδόσεις. Βέβαια συνήθως κάποιος προσβάλλεται από την προσωπική επεξεργασία της κάθε φράσης ή λέξης που του απευθύνουν οι άλλοι. Για παράδειγμα «είσαι ζώον», φαντάζεσαι τα ζώα που είναι βρώμικα και ηλίθια…αλλά ξεχνάς ότι όλοι εμείς ήμαστε ζώα στην πραγματικότητα, απλά αποδώσαμε την λέξη «Άνθρωπος» σε μας.

Προσβάλλεστε εύκολα και υπερασπίζεστε το «εγώ» σας σε κάθε τέτοια περίπτωση. Δεν σας αρέσει να σας μειώνουν. Όμως…μειώνεται συνεχώς τον εαυτό σας. Πως?

My World

Follow....

FacebookTwitterYoutubeGoogleVimeo