Take you psycho-happy-pill and fuck off!

Το πως εγώ βλέπω και αντιμετωπίζω τον κόσμο δεν έχει καμιά σημασία για κανέναν. Όχι πως αποποιούμαι των ευθυνών να αντιμετωπίσω τον εαυτό μου. Καμία σχέση. Περνάω τον εαυτό μου από την κριτική μου καθημερινώς και εκλαμβάνω κάθε εξωγενής παρέμβαση, χωρίς ενδοιασμούς και χωρίς να εξυψώνω τον εαυτό μου πιο πάνω από άλλους – κάτι που δεν έχει νόημα. Όχι μόνο από την εγωιστικής απόψεως, αλλά πραγματικά δεν έχει κανένα νόημα. Δεν αλλάζει κάτι ώστε να πετύχω κάτι μ’ αυτήν την συμπεριφορά μου. Είμαι καλά έτσι όπως είμαι χωρίς να προσποιούμαι κάτι το οποίο δεν είμαι ή και θα μπορούσα να είμαι …αλλά γιατί να πιέζομαι? Γιατί να μπαίνω σε μια πιεστική κατάσταση, τύπου μην κλάσω στο λεωφορείο να με καταλάβουν όλοι… Όχι πως θα το κάνω, δεν θέλω να μοιραστώ τον «εσωτερικό μου κόσμο» με άλλους χαχαχα…

 

Είχαμε πει παλιότερα για τους κανόνες, είχα βγάλει 10 άντι-κανόνες που αναδεικνύουν κάποιες από τις σταθερές συμπεριφορών μέσα στην κοινωνία και αυτές οι συμπεριφορές θεωρούνται αποδεκτές και πρέπουσες … ότι και σημαίνει αυτό. Κατανοώ την ανάγκη σας (μας) στην ομαλή προσαρμογή στις κοινωνικές ομάδες και αποδοχή σας από τους άλλους, γιατί έτσι το απαιτούν οι συνθήκες (για τις οποίες πάλι εμείς φταίμε)…  Αλλά αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι αυτή η συνήθως παροδική σας ενασχόληση με ένα συγκεκριμένο θέμα, μέσα από το οποίο υποβάλλεται τον εαυτό σας στις απαραίτητες προσαρμογές της συμπεριφοράς σας που κάποιες προσαρμογές αυτές αντιτίθενται στο τι πραγματικά είστε.

 

Συνήθως αυτό ονομάζεται ενηλικίωση. Δεν συμφωνώ με τον όρο ή ότι εκφράζεται απ’ αυτό, αλλά ας το δεχτούμε ως έννοια να μπορέσουμε να συνεχίσουμε την κουβέντα μας.

 

Δηλαδή… προσθέτετε κάποιους επιπλέον κανόνες συμπεριφοράς και απορρίπτετε κάποια άλλα χαρακτηριστικά σας «παιχνίδια»… Με άλλα λόγια πιέζεστε να μην τα κάνετε και κάποια στιγμή είτε συμβιβάζεστε με το καινούργιο σας «παιχνίδι» είτε η πίεση αυτή γίνεται ασυνείδητα υποφερτή. Με λίγα λόγια χάνετε αυτοβούλως κάποιες από τις ελευθερίες σας.

 

Όλα αυτά γίνονται για την «κοινωνική σας υπόληψη» δηλαδή την εικόνα σας. Με φόβο την κοινωνική απόρριψη σας από κάποια κοινωνική ομάδα-διαβάθμιση, κρατάτε τον εαυτό σας σε συνεχή πιεστική κατάσταση δημιουργίας και συντήρησης μιας εικόνας σας που σύμφωνα με τους κοινωνικούς κανόνες θα είναι όσο το δυνατόν κοντά στα δεδομένα απόλυτης προσωπικότητας. Και πόσες τέτοιες διαβαθμίσεις υπάρχουν? Αμέτρητες! Και υπάρχει και χάσμα μεταξύ αυτών, δηλαδή είναι αδύνατη η πρόσβαση ενός ατόμου σε περισσότερα από ένα τέτοια κοινωνικά σύνολα. Αν όχι αδύνατη τότε δύσκολη. Δεν μπορείς να είσαι στέλεχος μιας εταιρείας ντυμένος στα κουστούμια και γραβάτες και την ίδια μέρα να πηγαίνεις στα πανκ πάρτι με σκισμένα τζιν και μια αντικοινωνική διάθεση. Και αν το κάνεις τότε προσπαθείς να κρύψεις τις ενασχολήσεις σου.

 

Όπως και να το κάνουμε τα ενδιαφέροντά μας είναι πάρα πολλά, και κατά την άποψή μου να στερείσαι κάποιων ελευθεριών έκφρασης δεν είναι και πάρα πολύ υγιής κατάσταση. Τα ενδιαφέροντα μας εκφράζουν την δημιουργικότητα του καθενός. Και από την στιγμή που πρωταρχικό ρόλο στην επιβίωση μέσα σ’ αυτό το δουλοπρεπές κοινωνικό σύστημα, παίζει η δουλειά, δίνεται περισσότερη έμφαση σ’ αυτό το είδος ενασχόλησης που στο μεγαλύτερο ποσοστό της δεν εκφράζει τις πραγματικές ανάγκες ενός ατόμου σ’ αυτό που ονομάζουμε δημιουργικότητα. Και λίγοι είναι αυτοί που έχουν συνδυάσει αυτά τα δύο πράγματα.

 

Θα πει τώρα κανείς «Και τι να κάνουμε?». Εγώ όμως δεν είμαι σε θέση να δώσω τις απαντήσεις ή συμβουλές. Ο καθένας είναι υπεύθυνος για τον εαυτό του, για την εικόνα του. Όμως να θυμάστε, η πίεση αναπόφευκτα θα βρει μια «τρύπα» μια διέξοδο… Και τότε… η εικόνα σας που έχει αποτυπωθεί στα μυαλά των άλλων θα αλλιωθεί…και ξέρετε πόσο ευαίσθητοι είναι οι άνθρωποι, όπου αυτή η ευαισθησία είναι και το αποτέλεσμα της πίεσης αυτής, της καθημερινής πάλης των διχασμένων προσωπικοτήτων του καθενός.

 

Η πολύπλευρή προσωπικότητα στην ουσία είναι ΜΙΑ προσωπικότητα όπου οι πλευρές της έχουν «αποξενωθεί» η μία από την άλλη και αποτελούν πλέον αυτούσιες και ανεξάρτητες προσωπικότητες. Έτσι προκαλείται και ο διχασμός. Σχιζοφρένεια. Κοινωνική σχιζοφρένεια, όπως την απέδωσε ο Mr. Freeman σ’ ένα από τα επεισόδια του.

 

Όλα αυτά είναι αρρώστια, κοινωνική αρρώστια για την ακρίβεια, γιατί οι φορείς των  «μικροβίων» είστε εσείς και εγώ και ο τρόπος μετάδοσης είναι η αλληλεπίδραση μας.

Rate this item
(0 votes)


Add comment


Security code
Refresh

My World

Follow....

FacebookTwitterYoutubeGoogleVimeo