Θέλω > Μπορώ

«Θέλω» είναι η έκφραση που αντιπροσωπεύει την ελευθερία.

Τα «Θέλω» σας είναι: ένα πανέμορφο σπίτι στην εξοχή, και διαμέρισμα στο κέντρο κοντά στον πολιτισμό, ένα πολύ καλό αμάξι ή και μηχανή, να έχω αρκετό ελεύθερο χρόνο, να πηγαίνω σε διάφορα μέρη του κόσμου, να ασχολούμαι με πράγματα που με ενδιαφέρουν… και άλλα πολλά.

 

Όταν ρωτήσεις κάποιον τι θέλει στην ζωή του, ιδίως ένα παιδί που δεν περιορίζεται ακόμα από τις άσχετες με τα «θέλω» σκέψεις, πολλές φορές δυσκολεύετε να απαντήσει στην ερώτηση. Φαινόμενο που συνήθως οφείλεται στην προσπάθεια να ταξινομηθούν τα «θέλω» με σειρά προτεραιότητας.

 

Αν παρατηρήσεις, σχεδόν κανένας, δεν θα μιλήσει για πράγματα που θεωρούνται δεδομένα. Όπως φαγητό, στέγη (είπαμε στα θέλω η στέγη υπερβαίνει το απλά να έχω σκεπή πάνω από το κεφάλι μου)… Δεν θα μιλήσουμε για την δουλειά, διότι αυτό δεν ανήκει ούτε στα «θέλω» και ούτε στα «μπορώ». Βέβαια δεν μιλάμε σε καμία περίπτωση για τα «θέλω» που έχουν αρνητικές συνέπειες για τους άλλους, που στο 99% δεν συμβαίνει.

 

Όμως μεγαλώνοντας συνειδητοποιεί κανείς ότι αρκετά από τα «θέλω» του δεν είναι πραγματοποιήσιμα. Και εδώ μπαίνει το «Μπορώ». Μπορώ να έχω αυτό ή εκείνο… εφόσον!

 

Τι εφόσον? Τι στο διάολο αυτό το «εφόσον» παρεμβάλλεται στην εξίσωση και δημιουργεί διαβάθμισες του «μπορώ» το οποίο είναι ήδη αρκετά καταπιεσμένο «θέλω»?!

 

Εφόσον έχω δουλειά…εφόσον είμαι ελεύθερος…εφόσον μου το επιτρέπουν τα ΛΕΦΤΑ που έχω.

 

Δουλειά=ΛΕΦΤΑ=δουλεία.

 

Ναι τα λεφτά είναι δουλεία. Είμαστε αναγκασμένοι να τα αποκτάμε για να έχουμε να φάμε, να ζήσουμε, να έχουμε που να κοιμηθούμε το βράδυ. Χωρίς αυτά δεν έχει τίποτα από τα τρία. Αναγκασμένος σημαίνει υποδουλωμένος. Και άσχετα αν τα λεφτά δεν είναι υπαρκτά πρόσωπα όπως στην αρχαιότητα που οι δούλοι άνηκαν σε κάποιον, ανήκουν όμως στα υπαρκτά πρόσωπα. Που όχι μόνο θεωρητικά αλλά και κυριολεκτικά είναι οι αφέντες του κόσμου. Δεν μιλάμε για χρήστες του χρήματος και συνεπώς για τους κατόχους του μεγάλου μεριδίου, αλλά… γι’ αυτούς που το παράγουν (και δεν είναι η κυβερνήσεις) μιλάμε για τις Κεντρικές Τράπεζες. (μην τα ξαναλέμε αυτά).

 

Άρα τι έχουμε? Σωστά… τα ΘΕΛΩ είναι μεγαλύτερα από τα ΜΠΟΡΩ. Και είναι μεγαλύτερα γιατί παρεμβάλλεται αυτός ο παράγοντας χωρίς τον οποίον οι περισσότερο αδυνατούν να σκεφτούν την ζωή τους – το χρήμα. Δεν θέλουν να το αποβάλλουν από την εξίσωση. Που σημαίνει είναι δούλοι με την θέληση τους. Όμως αρκετοί από αυτούς τους περισσότερους όταν τους αποκαλείς δούλους νομίζουν ότι μιλάμε μεταφορικά. Αρά είναι και εν’ αγνοία ηθελημένα δούλοι… ακόμα χειρότερος χαρακτηρισμός.

 

Τι γκρινιάζετε τότε?! Τραβάτε στις δουλειές σας! Και μην ασχολείστε με τίποτε άλλο, ξεχάστε και αυτό που διαβάσατε, αν και αμφιβάλλω ότι το δεχτήκατε ως πραγματικότητα… ναι ένας τρελός απροσάρμοστος το έγραψε για να σας διασκεδάσει λιγάκι. Ένας απροσάρμοστος που «θέλει» πολλά!

 

Α ναι! Και δεν πρόκειται να μπω στην διαδικασία να εξηγώ τι πρέπει να κάνουμε για το πρόβλημα αυτό!

Rate this item
(0 votes)


Add comment


Security code
Refresh

My World

Follow....

FacebookTwitterYoutubeGoogleVimeo