“Όχι, η ζωή δεν είναι ωραία” η συνέχεια

PS1: Ξεκινήστε απο’δώ…

“Η ζωή είναι ωραία”….Το “ωραία” είναι μια άποψη, ένα αντίστροφο του “άσχημη”. Δεν υφίσταται μόνο του, δεν μπορεί.

Όταν κάποιος λέει ότι η ζωή είναι ωραία, τι συμβαίνει στην πραγματικότητα? Αμέσως μπαίνει σε διαδικασία η λειτουργία της σύγκρισης. Πάντα για να εκφέρεις κάποια άποψη για κάτι πρέπει να έχεις ένα σημείο αναφοράς. Αλλιώς δεν έχει νόημα. Οπότε, πάντα ανατρέχεις στην μνήμη σου για άσχημα γεγονότα, καταστάσεις που σε στιγμάτισαν, που ένιωθες άσχημα και βλέποντας μια διαφορά αποφασίζεις ότι τώρα τα πράγματα είναι καλύτερα.

Το συναίσθημα αυτό δεν είναι απαραίτητα να είναι προσωπικό. Μπορεί να επηρεαστείς και από το γύρω περιβάλλον σου, τους ανθρώπους που σε περιβάλλουν και τις καταστάσεις που είναι κοινά αποδεκτά ως ωραίες στιγμές. Δεν θα μπούμε τώρα στην ανάλυση….νομίζω είναι αυτονόητο αυτό.

Που κρύβεται όμως το πρόβλημα, το οποίο δεν είναι και τόσο φανερό, λόγω της αδιαφορίας εκείνης της στιγμής ή της άγνοιας που οι περισσότεροι έχουν για το συγκεκριμένο θέμα? Ναι η ζωή είναι ωραία εκείνη την δεδομένη στιγμή, αλλά…. Τα συναισθήματα είναι παροδικά, όπως και καταστάσεις. Και οι καταστάσεις πολλές φορές δεν εξαρτώνται από εσάς. Ναι μπορείτε μέχρι ένα σημείο να τις ελέγξετε ή να ελέγξετε την διάθεσή σας και τις αντιδράσεις σας…αλλά…. Το γεγονός είναι ότι “η ζωή είναι ωραία” κάποια στιγμή θα μπει υπό αναθεώρηση.

 

Πάντοτε ισορροπείτε πάνω σε μια λεπτή γραμμή ευτυχίας. Ένα λάθος και χάνετε την ισορροπία. Προσπαθείτε να κρατηθείτε με όλες τις δυνάμεις σας. Με διάφορα τεχνάσματα, όπως κάποια λεκτικά που σας κρατάνε ευδιάθετους, φτιάχνετε έναν ιδεατό, φανταστικό (στην φαντασία και όχι fantastic) κόσμο ώστε να προφυλάσσεστε και να απορρίπτετε την εισροή καθετί αρνητικού. Σε πολλές περιπτώσεις αρνείστε να παραδεχτείτε την πραγματικότητα, και εγκλωβίζεστε στον εσωτερικό σας κόσμο, μικρόκοσμο.

Το πρόβλημα είναι όμως αρκετά σοβαρό. Τόσο, που δεν σας αφήνει να δείτε πέρα από τα όρια που έχουν θεσπιστεί μπροστά σας και σας εμποδίζουν να προσπαθήσετε να υπερβείτε τα δεδομένα σας.

Το πρόβλημα είναι η κοινωνία. Η δομή της, οι νόμοι της, τα ήθη και έθιμα…όλα αυτά που σχηματίζουν αυτό που ξέρετε και αυτό που σας κάνει να ονομάζεστε κοινωνικά όντα, μέλη της κοινωνίας, Έλληνες ή άλλων εθνικοτήτων πρόσωπα… Αν και τώρα που το ξανασκέφτομαι το πρόβλημα είστε εσείς, και εγώ βεβαίως (μην κατηγορηθώ και πάλι για δεύτερο πληθυντικό). Εσείς συντηρείτε όλα αυτά που προανέφερα πριν, και μετά γκρινιάζετε για αυτά που σας συμβαίνουν.

Ναι, η ζωή θα μπορούσε να ήταν πολύ καλύτερη! Σε υπερβολικό βαθμό. Σε τέτοιο βαθμό που δεν θα χρειαζόσασταν να κρατάτε αυτές τις ισορροπίες. Απλά δεν μπορείτε να βγείτε από τα στενά αυτά όρια, να απαρνηθείτε την ύπαρξή σας μέσω της κοινωνίας αυτής. Δεν το βλέπετε ή το βλέπετε άλλα είστε τόσο περήφανοι γι’αυτό που είστε και έχετε που δεν πρόκειται να κάνετε τίποτα με φόβο μην τα χάσετε.

Ζείτε στην μετριότητα ή και σε χειρότερη κατάσταση.

Έχω ακούσει μια αηδιαστικά ηλίθια άποψη: “αν όλα θα είναι τέλεια τότε δεν θα εκτιμάμε αυτό που έχουμε”

Προσπαθήστε να δώσετε μια απάντηση σ’ αυτό….χωρίς να εκνευριστείτε…μπορείτε?

PS2. Το τέλος

Last modified on Friday, 25 November 2011 12:06
Rate this item
(0 votes)


Add comment


Security code
Refresh

My World

Follow....

FacebookTwitterYoutubeGoogleVimeo