...και τώρα?

Δεν είναι ότι κουράζεσαι κάποια στιγμή με όλη αυτή την ανθρωπότητα, που συνεχώς προσαρμόζει προς τα κάτω τον δείκτη της μετριότητας που αλλιώς μπορείς να το ονομάσεις επιτρεπτό όριο διαβίωσης… Όντας ολίγον επαναστατικό μυαλό, όχι του καναπέ – όπως σε ονομάζουν εάν δεν μετέχεις σε πορείες και άλλου είδους «επιτρεπόμενη μορφή έκφρασης δυσανασχέτησης προς την πολιτική εξουσία», αλλά εναλλακτικής μορφής αγώνα, κάτι που εσύ ο ίδιος θεωρείς (και όχι πιστεύεις) ότι θα αποδώσει έστω μακροχρόνια κάποιους καρπούς… Έχοντας δοκιμάσει τα πάντα, σύμφωνα με τις δυνατότητές σου, φτάνεις σε σημείο κορεσμού, όπου καμία μέθοδος δεν μοιάζει αποτελεσματική και το βήμα που κάποτε έκανες μπροστά χτύπησε σε αδιέξοδο ή απροσπέραστη αδυναμία του ανθρώπου να εναντιωθεί σ’ αυτό που υποβαθμίζει την αξιοπρέπειά του…χαμένη υπόθεση… Αναγκαστικά κάνεις πίσω, για να μην πέσεις…

Και τώρα? Τι γίνεται τώρα? Απογοητεύεσαι και υποδουλώνεσαι στην αδυναμία αντιμετώπισης της ψυχοσύνθεσής σου? Ναι, είναι πιο εύκολο να δικαιολογήσεις τον εαυτό σου στον εαυτό σου, αποδίδοντας τον όρο κατάθλιψη ή και ξέρω’ γω ποιο άλλο συνηθίζουν να αποδίδουν οι άνθρωποι στους εαυτούς τους, όντας τόσο καλοί γνώστες της ψυχολογίας που κάνουν την διάγνωση αυτόματα. Εντάξει, είπαμε! Διαλέγεις τον δύσκολο δρόμο του αγωνιστή και ξαφνικά, με την πρώτη δυσκολία, στρίβεις στον αυτοκινητόδρομο και πορεύεσαι με άλλους όμοιους δειλούς συνανθρώπους σου. Αν είσαι τέτοιος, δεν έχουμε να πούμε τίποτα. Άντε γεια!

Αλλά και τι άλλο να κάνεις, όταν νιώθεις την αδιαφορία του κόσμου, με το οποίο αναγκαστικά συζείς, έχεις μια γαμημένη σχέση αλληλεξάρτησης και αμοιβαιότητας? Για να μην μακρηγορούμε…έχεις δύο επιλογές:

Ή να κάτσεις, λίγο μακριά, λίγο ψηλά, όπως συνήθιζες άλλωστε πάντα, παρακολουθώντας το θέαμα της μαθηματικά αποδεδειγμένα σίγουρης κοινωνικής καταστροφής, ή οποία θα σε τραβήξει και σένα στην δύνη, αναπόφευκτα, ως μέλος αυτής της γαμημένης κοινωνίας…όμως θα είσαι προετοιμασμένος… Και μη μου πεις ότι δεν το βλέπεις έτσι, ή δεν το έχεις υπολογίσει καλά ή είσαι πολύ αφελής… Να είσαι πάντα έτοιμος για να αντιμετωπίσεις τις συνέπειες, όχι απαραίτητα δικών σου επιλογών, καταλαβαίνεις τι εννοώ… είσαι πολύ μικρός για να μπορείς να επηρεάσεις ολόκληρη την κοινωνία. Αν και έχεις αυτή τη δύναμη - στην ιστορία υπάρχουν πολλά παραδείγματα – όμως θα πρέπει να αρνηθείς και να ξεχάσεις όλα αυτά που ως σήμερα θεωρούσες δεδομένα, ακόμα και τον τρόπο με τον οποίο αγωνίζεσαι. Πάνω απ’ όλα μην αυταπατάσαι! Καταδικάζεσαι, αλλά με την θέλησή σου, δεν είσαι και πρόβατο – άσπρο, μαύρο…δεν έχει σημασία – δεν ήμασταν ποτέ πρόβατα.

Και ο δεύτερος τρόπος, είναι πιο χρονοβόρος, να ξεκινήσεις να κάνεις κάποια πράγματα λίγο διαφορετικά. Οι ένδοξες μέρες, που πιθανόν να ονειρευόσουν, των άμεσων αλλαγών με την έμπρακτη παρουσία σου στις πρώτες γραμμές της αγωνιζόμενης μάζας, της κρίσιμης μάζας (ηχεί καλύτερα και πιο ορθά), έχουν τελειώσει και το ξέρεις. Πρέπει να αποδεχτείς ένα πράγμα, που είναι σχεδόν σίγουρο – όσο ζεις δεν θα δεις τίποτα να αλλάζει προς την θετική κατεύθυνση. Άρα, ο μόνος τρόπος, είναι να σαπίσεις το σύστημα. Το σύστημα σαπίζει όταν οι μονάδες που το αποτελούν, αρχίζουν να δυσλειτουργούν, να μην ακολουθούν τις προδιαγραφές που έχουν οριστεί. Εκμεταλλεύσου τις γνώσεις σου, τις μεθόδους – «γάμησε» μυαλά ανθρώπων με το να τους διαστρεβλώνεις την διαστρεβλωμένη τους πραγματικότητα, μετέδωσε γνώση, δικό σου τρόπο σκέψης και κατανόησης. Είσαι ιός, μετέδωσε την αρρώστια. Είναι ο μόνος τρόπος! Πρέπει να γίνεις αρωγός δυσλειτουργίας του συστήματος. Ακόμα και αυτή η πράξη, που ναι μεν με την πρώτη ματιά δεν μοιάζει αποδοτική, είναι καλύτερη απ’ το να βγεις στην διαδήλωση, να φας δακρυγόνα και πλακωθείς με ΜΑΤ. Αυτά, είναι μαλακίες, το έχουμε δει το παιχνίδι. Όλο το πλάνο θέλει αναθεώρηση. Όμως οι άνθρωποι ακόμα δεν είναι έτοιμοι και απέχουν μακριά απ’ το να φτάσουν σε ένα σημείο, όπου θα μπορέσουν να αποτελέσουν δύναμη.

Σε καμία περίπτωση δεν θέλω να φανώ αισιόδοξος. Δεν είμαι αισιόδοξος. Ούτε κουρασμένος είμαι, γιατί ήξερα πάντα ότι αυτό που συμβαίνει σήμερα δεν αλλάζει εύκολα και ίσως να μην αλλάξει και καθόλου όσο ζω… Και όσοι νομίζουν ότι εάν φύγουν απ’ αυτή τη χώρα θα βρουν καλύτερα κάπου αλλού…έχω να σας πω κάτι… ΤΑ ΙΔΙΑ ΣΚΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΥ χαχαχαχα. Εκτός εάν είσαι αποφασιμένος να αφήσεις τον «πολιτισμένο» μας κόσμο – χρηματοπιστωτικού μοντέλου, και να απομονωθείς σε κάποια ανεξάρτητα μικρό-κρατίδια.

Α ναι, μήπως να φτιάξουμε ένα δικό μας ανεξάρτητο μικροέθνος? Μυαλό έχουμε, μπορούμε.

Rate this item
(2 votes)


Add comment


Security code
Refresh

My World

Follow....

FacebookTwitterYoutubeGoogleVimeo