Ψυχοπαραλογία. Featured

Έχει γίνει της μόδας, εδώ και πολύ καιρό βέβαια, να αποδίδουμε τις όποιες διακυμάνσεις στην συμπεριφορά και τις αντιδράσεις μας, σε ψυχολογικές παθήσεις. Η ψυχολογία σαν επάγγελμα ανθεί και τα ψυχοτροπικά φάρμακα υπάρχουν σε πιο ευρύ γκάμα, για κάθε είδους επονομαζόμενη ψυχο-πάθηση. Και ίσως το γεγονός αυτό, της «ποικιλίας» δηλαδή, ωθεί τους περισσότερους για κάθε αδυναμία κατανόησης της προσωπική ψυχοσύνθεσης να αυτοπροσδιορίζουν αυτήν σε κάποιο ψυχολογικό πρόβλημα, με τον τρόπο αυτό απαλλάσσοντας τους εαυτούς τους να αναλάβουν αυτοβούλως την εξήγηση της εκάστοτε ψυχολογικής αντίδρασης.

Ναι αντίδρασης. Γιατί περί αυτού πρόκειται. Αντιδράμε μέσα στο κοινωνικό σύνολο, ή λόγω της απουσίας αυτού, παίρνοντας τα ερεθίσματα από τους ανθρώπους του γύρω κοινωνικού περιβάλλοντος. Είμαστε κοινωνικά ζώα. Όμως οι αντιδράσεις του καθενός ποικίλουν, και εξαρτώνται από πολλούς παράγοντες. Δεν χρειάζεται να φέρω παραδείγματα γι’ αυτό, νομίζω ότι είναι κατανοητό. Μεγαλώνοντας μαθαίναμε από τους γονείς μας, αντιγράφοντας τις αντιδράσεις τους και στην συνέχεια αποκτήσαμε τις δικές μας βλέποντας άλλους και σχηματίζοντας προσωπικές απόψεις σύμφωνα με τις δικές μας αντιλήψεις.

Οπότε….πρέπει να αποδεχτούμε ότι είμαστε λίγο έως πολύ διαφορετικοί ο ένας από τον άλλον. Κάποιοι περισσότερο από τους άλλους. Αλλά αυτή η διαφορετικότητα σχηματίζει τις προσωπικότητες μας και αποτελεί το κοινωνικό σύνολο.

Στην πλειοψηφία, λόγω των κοινωνικών παραγόντων και λόγω της ανάγκης προσαρμοστικότητας ως κοινωνικά όντα, οι άνθρωποι τείνουν να συγκλίνουν στις απόψεις, τις αντιδράσεις, τον τρόπο ζωής, πεποιθήσεις. Αφού μιλάμε για μια κλειστή κοινωνία, μια χώρα ή περιοχή, χωρίο ή πόλη, όπου η πολιτισμικές τάσεις είναι κοινές για όλους και τα ήθη και έθιμα σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα κοινωνικά χαρακτηριστικά και στερεότυπα, σχηματίζουν αυτήν την οντότητα…την κοινωνία.

Όμως αυτό δεν αποκλείει το γεγονός ότι θα υπάρξουν και οι μειονότητες, άτομα δηλαδή με αρκετά διαφορετικές απόψεις, που οφείλονται είτε στην ανατροφή είτε λόγω του ότι προέρχονται από διαφορετικά κοινωνικά σύνολα είτε…είτε…είτε…

Στην πλειοψηφία υπάρχουν άτομα που θεωρούν μόδα τις επισκέψεις σε ψυχολόγο και να παίρνουν ηρεμιστικά φάρμακα, το παίζουν ευαίσθητοι και συναισθηματικά φορτωμένοι, επηρεαζόμενοι από τους γύρω ανθρώπους. Φαινόμενα αυτά οφείλονται κατά κανόνα στην έλλειψη προσοχής, που ούτως ή άλλως είναι προβληματική μέσα στην σύγχρονη κοινωνία. Δηλαδή επιζητάνε την προσοχή μέσω της προβολής της αδυναμίας τους, να τους λυπηθούμε και να τους κάνουμε παρέα. Τα κοινωνικά αδύναμα πρόσωπα συνήθων ελκύουν τους δυνατούς που θέλουν να νιώθουν προστάτες ή αντιθέτως ελκύουν τους επίδοξους κρυφό-αδύναμους που βρίσκουν το πρόσφορο έδαφος και συνθήκες για να καλύψουν τις ανάγκες τους στην επιβεβαίωση. Αποδεκτή είναι η προσπάθεια, αλλά είναι άκρως ηλίθια. Και ο δεύτερος λόγος είναι το «κοινώς αποδεκτό», δηλαδή το φαινόμενο όταν η επίσκεψη σε ψυχολόγο κρίνεται ως ένα βήμα μπροστά στον «πολιτισμένο πολιτισμό» μας. Το γεγονός ότι το κάνουν εδώ και αρκετές δεκαετίες στις χώρες όπως ΗΠΑ και άλλες θεωρητικά ανεπτυγμένες, δεν ενισχύει υποχρεωτικά την αναγκαιότητα αυτή. Αντιθέτως, εάν υπολογίσουμε το γεγονός ότι στις περισσότερες περιπτώσεις όλες οι επονομαζόμενες «αρρώστιες» αντιμετωπίζονταν με ψυχοφάρμακα, τα οποία δεν διαφέρουν σε τίποτα σχεδόν από τις ναρκωτικές ουσίες, που απλούστατα «απονευρώνουν» τις αντιδράσεις .

Βέβαια δεν μιλάμε για άτομα που θέλουν να βρουν την προσωπικότητά τους μέσω της ψυχολογίας με την βοήθεια του ψυχολόγου… Αυτή η κατηγορία ατόμων σπανίζει και ίσως να μην είναι όλοι τους συνειδητοποιημένοι ώστε να πετύχουν τον στόχο. Ψυχολόγος (!!!)…θα φτάσουμε σ’ αυτό το θέμα.

Σχετικό απόσπασμα από την ταινία "Τα αινίγματα του Εγώ"

Υπάρχει μια ιδιαίτερη κατηγορία, όπου υπάρχουν άτομα που αδυνατούν να προσαρμοστούν σε γενικό κοινωνικό σύνολο. Δεν μπορούν να προσαρμοστούν στον τρόπο ζωής των υπολοίπων δίποδων ζώων, που κάνουν τις στανταρτοποιημένες καθημερινές τους κινήσεις, τύπου κάθε Παρασκευή-Σάββατο έξοδος στα στέκια που συχνάζουν όλοι οι υπόλοιποι. Δεν μπορούν να αποδεχτούν τις αξίες των άλλων, τύπου πρέπει να παντρευτώ και να κάνω παιδιά. Δεν μπορούν να συνεννοηθούν με τους άλλους, όπου τα ενδιαφέροντά τους είναι αρκετά περιορισμένα και στριφογυρίζουν γύρω από τις προσωπικότητές τους και τον τρόπο ζωής τους, χωρίς να διευρύνουν τους ορίζοντές τους σε άλλα θέματα κοινωνικής ευαισθητοποίησης για παράδειγμα. Δεν έχουν τις ίδιες απόψεις στα θέματα που θεωρούνται αποδεκτά από την πλειοψηφία ή και απαράδεκτα προς συζήτηση, αποτελούν ταμπού ή άλλα παρόμοια φαινόμενα. Έχουν διαφορετικό τρόπο έκφρασης που δεν ταιριάζει στους υπόλοιπους ή και κατακρίνεται στις περισσότερες φορές, όπως βρισιές και γενικά χρήση απότομων και εκδηλωτικών εκφράσεων. Και άλλα πολλά. Μπορώ να πω σίγουρα για τον εαυτό μου ότι ανήκω σ’ αυτήν την κατηγορία ανθρώπων και δεν το λέω ούτε να περηφανευθώ ή για κάποιο άλλο σκοπό.

Αυτή η μειοψηφία συνήθων είναι πιο «κλειστοί» (κατά την άποψη των υπολοίπων) άνθρωποι όμως με καλύτερα, κατά την άποψή μου χαρακτηριστικά, διότι σπάνια κρύβουν τα συναισθήματά τους ή και λειτουργούν αυθόρμητα και απλά, είναι ανοικτά βιβλία - ασχέτως αν οι περισσότεροι δεν ξέρουν να τα διαβάζουν…

Και ως μειοψηφία έχουν πρόβλημα στο να ενταχθούν στο γενικό σύνολο, διότι ο τρόπος ζωής τους δεν ταιριάζει μ’ αυτό του κοινωνικού συνόλου ή και δημιουργεί εμπόδια στα άτομα που το αποτελούν, συμβάλλοντας στην αποξένωση ή απόρριψή και από τις δύο μεριές. Επίσης είναι δύσκολο στο να βρεθούν οι «ομοϊδεάτες» τους, είναι μονάδες και σπάνια βρίσκονται μεταξύ τους.

Συνήθως, η διαφορετικότητα τους προκαλεί ψυχολογικά στρες, λόγω της αδυναμίας τους να κατανοήσουν την φύση τους αυτή. Ναι μεν θέλουν να εναρμονιστούν με το κοινωνικό περιβάλλον άλλα αδυνατούν να δεχτούν την πιέσεις αυτές, διότι όλα αυτά αντιτίθενται στα προσωπικά τους δεδομένα που αποτελούν το «Εγώ» τους.

Και εδώ έρχονται οι ψυχολόγοι… Προσωπικά δεν τους έχω σε εκτίμηση. Δεν μου κάθεται καλά ο όρος γιατρού που ήρθε να λύσει τα ψυχολογικά μου θέματα, προερχόμενος από την άγνωστη για μένα φάρα ανθρώπων ή και αμφίβολης ικανότητάς του.

Η δουλειά του ψυχολόγου είναι να μπορέσει να πάρει έναν άνθρωπο που νιώθει αποξενωμένος και να τον εντάξει στο κοινωνικό σύνολο, όπου θα είναι αποδεκτός (κατά την άποψή του) από τους άλλους. Δηλαδή να του αλλάξει την ψυχοσύνθεσή του, τον τρόπο αντίδρασης στις κοινωνικές επιδράσεις και την ανεκτικότητα στους υπόλοιπους ανθρώπους του περιβάλλοντος… Περίεργο… Πως μπορείς να αλλάξεις όλα αυτά που σχηματίστηκαν από την παιδική ηλικία μέχρι σήμερα, που αποτελούν το Είναι σου το «ΕΓΩ» σου, σε σχέση με τους υπόλοιπους ανθρώπους που αυτοί ακριβώς συμβάλουν στην αποξένωσή σου λόγω της ασυμβατότητας των απόψεων που οφείλονται στους παράγοντες που είπαμε παραπάνω? Πως μπορείς να πείσεις κάποιον να αρχίσει να βλέπει διαφορετικά τους άλλους, από την στιγμή που μια ζωή έχει μάθει αλλιώς και αυτό είναι τα άκρως προσωπικά χαρακτηριστικά του, ο χαρακτήρας του, αυτό που του δίνει αυτήν την ξεχωριστή ιδιότητα να ονομάζεται άτομο?

Πως? Μα φυσικά να τον κάνεις σαν τους άλλους. Πρέπει να γίνεις ένα με την μάζα για να μπορέσεις να λειτουργήσεις αρμονικά μ’ αυτήν. Τι σε νοιάζουν οι προσωπικές σου πεποιθήσεις και απόψεις? Και αν δεν μπορείς? Υπάρχουν και φάρμακα! Τι κάνουν αυτά τα φάρμακα? Σε αποχαυνώνουν απλούστατα ώστε να σταματήσεις να σκέφτεσαι όπως το συνήθιζες και να μην είσαι τόσο επιρρεπής στις αντιδράσεις που σου προκαλούσαν οι υπόλοιποι. Πρέπει να απαρνηθείς και στην ουσία να εναντιωθείς σε όλα αυτά που αποτελούν την ξεχωριστή σου προσωπικότητα. Αυτά… τόσο απλά.

Ο ψυχολόγος δεν έχει την ικανότητα να σε αντιμετωπίσει ως ξεχωριστή προσωπικότητα, σε βλέπει ως μια προβληματική κοινωνική μονάδα, που ξεχώρισε από το σύνολο και προκαλεί δυσλειτουργία στο σύνολο αυτό. Δεν μπορεί να κάνει κάτι άλλο. Είναι κοινωνικός ιατρός και τίποτε άλλο.

Από’κει και πέρα, το να θεωρήσεις τον εαυτό σου προβληματικό, σημαίνει ότι ήδη παραιτείσαι από οποιαδήποτε προσπάθεια και τα επόμενα βήματα που θα ακολουθήσεις μπορεί να είναι μεγάλο λάθος που θα σε μπερδέψουν περισσότερο και θα αργήσει να έρθει αυτή η επίγνωση στον εαυτό σου που όλοι, σχεδόν, επιζητάμε.

Όμως, και στους ψυχολόγους, μπορεί και να υπάρχουν οι εξαιρέσεις.

Rate this item
(4 votes)


Add comment


Security code
Refresh

My World

Follow....

FacebookTwitterYoutubeGoogleVimeo