Τι κατάλαβα εγώ από τον Mr. Freeman

Όλα είναι θέμα αποφάσεων που παίρνουμε στην ζωή μας. Όταν εσείς παίρνετε τις αποφάσεις, στο μυαλό σας κάνετε την διεργασία εξέτασης για να υπολογίσετε τι αντίκτυπο θα έχει η όποια απόφασή σας και τι θα εισπράξετε απ’ αυτήν. Και εφόσον οι αποφάσεις μας έμμεσα αφορούν τους τρίτους, αναπόφευκτα, αλλά πολλές φορές και ασυναίσθητα, συνυπολογίζουμε τις αντιδράσεις που θα έχουμε από το γύρω μας περιβάλλον.

Άρα όποια απόφαση παίρνουμε, εξαρτάται από το περιβάλλον, και σε μεγάλο μάλιστα βαθμό, από την κοινωνία δηλαδή.

Σκεφτείτε τώρα αυτό το γεγονός: Η κοινωνία μας, όπως συνειδητοποιούμε οι περισσότεροι και γι’ αυτό και ήμαστε στην συνεχή αναζήτηση είτε πνευματική (δεν ισχύει για μένα) είτε του λόγου που είναι έτσι τα πράγματα, δεν λειτουργεί σωστά. Υπάρχουν χίλια προβλήματα, που κυρίως είναι κοινωνικής φύσεως. Όπως ανταγωνισμός για παράδειγμα, που υπάρχει στην καθημερινή μας ζωή σε όλους τους τομείς. Ανταγωνιζόμαστε τους πάντες (αν και εγώ το έχω ξεπεράσει προ πολλού το θέμα αυτό) είτε για εργασιακά θέματα για να μην χάσουμε δουλειά ή πχ. Ιδιωτικοί υπάλληλοι με τους δημόσιους, κυνήγι της διευθυντικής καρέκλας, προϊστάμενοι και υφιστάμενοι και άλλα παραδείγματα. Είτε στο θέμα εμφάνισης, χοντρός, αδύνατη, μεγάλα βυζιά, μικρός κώλος, μάρκες ρούχων, αξεσουάρ, καλλυντικά και άλλες τέτοιου είδους μαλακίες που υπολογίζετε για να επιβληθείτε των άλλων. Ανταγωνισμός στο θέμα περιουσίας, αυτοκίνητα πολυτελείας, σπίτια στην εξοχή, γιότ, κότερα και λοιπά που αναδεικνύουν το στάτους σας. Ανταγωνισμός στην κοινωνική θέση, καταξίωση, το παιδί σας στο καλύτερο ιδιωτικό σχολείο, βραδινές εμφανίσεις σε κλαμπ, γνωριμίες με πολιτικά και κοινωνικά πρόσωπα και άλλα πολλά….πάρα πολλά.

Πως λοιπόν να πάρεις  μια σωστή απόφαση, και μιλάω και για ασήμαντα θέματα, όταν το κεφάλι σου είναι παραγεμισμένο με τόσες ανούσιες αηδίες? Και….σημαντικό κριτήριο είναι το πώς να «φάτε» τους άλλους. Να σας ζηλεύουν να σας τιμούν, να αισθάνονται μειονεκτικά δηλαδή. Τι απόφαση θα πάρετε με αυτά τα κριτήρια? Και πως μπορείτε μάλιστα να μην τα υπολογίζεται αυτά όταν κινδυνεύετε να γίνεται περίγελο των συνανθρώπων σας?

Όλα αυτά λοιπόν αποτελούν το «είναι» σας, την προσωπικότητα σας. Και αν πάρουμε όλους τους άλλους που σκέφτονται με το ίδιο τρόπο και τους βάλουμε όλους μαζί, σε μια κοινωνία δηλαδή με άλλα λόγια, τι θα πάρουμε ως αποτέλεσμα? Σκατά! Ακριβώς αυτό που έχουμε σήμερα, την κοινωνία όπου δεν υπάρχει αυτονόητος αλληλοσεβασμός, όπου δεν υπολογίζει κανένας κανέναν παρά μόνο τη πάρτη του. Και αυτό είναι κάτι που σας ολοκληρώνει…

Αφαιρέστε τώρα την Τρίτη παράγραφο, και σκεφτείτε τώρα πως θα ήταν ο κόσμος μας χωρίς αυτές τις μικροπρέπειες και εγωισμούς… Πάλι οι αποφάσεις σας θα αφορούν τους άλλους, άμεσα ή έμμεσα δεν έχει σημασία. Αλλά δεν θα παρεμβάλλονται πλέον από την απληστία.

Είναι αυτονόητο ότι δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς τους άλλους. Και πως θα γίνει? Κοινωνικά όντα ήμαστε, από την αρχαιότητα, από τις πρώτες κοινωνίες… Άρα οι αποφάσεις μας και στην συνέχεια οι πράξεις μας θα μπορέσουν να αποδώσουν καλύτερα αποτελέσματα, και θα επωφελούνται όλοι. Έτσι χτίζουμε κάτι σωστά, με σωστές και γερές βάσεις και όχι μέσα στο βάλτο που έχουμε σήμερα.

Και αν αναλογιστείτε, αυτές οι συμπεριφορές μας, οι τωρινές, είναι η αιτία των προβλημάτων που έχουμε. Όλων. Δεν γεννηθήκαμε έτσι, μάθαμε έτσι. Πάρτε οποιοδήποτε πρόβλημα και με βάση την λογική φτάστε στην ρίζα του προβλήματος. Και όταν καταλάβετε από πού πηγάζει αυτό το πρόβλημα τότε θα είναι πιο εύκολα να το διορθώσετε.

Αλλά…το Μεγάλο πρόβλημα είναι ότι αυτοί που ξυπνάνε είναι πάρα πολύ λιγότεροι απ’ αυτούς που κοιμούνται ακόμα. Και η Μεγάλη ερώτηση είναι, τι ήμαστε διατεθειμένοι να  κάνουμε όλοι εμείς γι’ αυτό?

Last modified on Thursday, 01 March 2012 21:38
Rate this item
(0 votes)


Add comment


Security code
Refresh

My World

Follow....

FacebookTwitterYoutubeGoogleVimeo