PS. Αρχίζουμε από εδώ...

Δεν είσαι καλύτερος από μένα. Μπορεί να είσαι πολλά πράγματα και σε κάποια να υπερτερείς αριθμητικά, για παράδειγμα…είσαι 35% πιο χονδρός από μένα, 15% πιο έξυπνος, 47% ασχημότερος, 1% πιο γρήγορος και πάει λέγοντας… αλλά δεν είσαι καλύτερος από μένα. Ούτε εγώ είμαι… Αλλά αυτό δεν έχει σημασία.

Και για όσους νομίζουν ότι τους ειρωνεύομαι ή γελάω μαζί τους …είναι δικό σας πρόβλημα το τι πιστεύετε και δικαίωμά σας. Όπως και το δικό μου να θεωρώ αρκετούς ανθρώπους ηλίθιους. Αυτό όμως δεν αλλάζει τίποτα. Βέβαια μπορεί να αλλάξει πολλά πράγματα αν μάθετε να δέχεστε οποιεσδήποτε απόψεις και να μην τις απορρίπτετε με το παραμικρό, για παράδειγμα, όταν νιώθετε ότι προσβάλλεστε. Τέλος πάντων…

Αφήστε τις φαντασιώσεις σας και ας δούμε τα πράγματα από μια άλλη οπτική γωνία.

Είναι μια παθολογία που χτυπάει μπορούμε να πούμε 100% πληθυσμού. Σε όλους τους τομείς. Αδυνατείτε να αποδεχτείτε τα πάντα. Ξεκινώντας από τον εαυτό σας καταλήγοντας σε μικροπράγματα της καθημερινότητας. Παρόλο αυτά καταφέρνετε να συμβιώνετε με όλους… αν μπορεί να χαρακτηριστεί αυτό συμβίωση. Εκτός αν θεωρήσουμε αυτήν την μετριότητα συμβίωση.

Δεν μπορείτε να δεχτείτε τους άλλους γι’ αυτό που είναι. Και ναι, πώς να τους δεχτεί κανείς, εφόσον δεν εμπίπτουν στα δικά σας προσωπικά κριτήρια αποδοχής, είτε είναι ομορφιά, είτε η δυνατότητα επικοινωνίας, είτε ο τρόπος έκφρασής τους ξεκινώντας από το σωματικό, φραστικό, μέχρι και  ρουχισμό ή οτιδήποτε άλλο…

Το “κάντε έρωτα και όχι πόλεμο” ως λόζουνγκ δεν μου άρεσε ποτέ, δεν μου έλεγε τίποτα. Ήταν μια ανούσια έκφραση των μαστουρωμένων χίππιδων της δεκαετίας του 70. Έτσι λοιπόν τις εκφράσεις των καμμένων εγκεφαλικά ατόμων δεν θα μπορούσα να δεχτώ ποτέ. Τα παιδιά εκείνης της εποχής όπως και τώρα μαλακίζονταν. Δεν ήταν συνειδοποιημένοι, όχι όλοι τουλάχιστον ή απ’όσο γνωρίζω, για να μπορούσε να τους δεχτεί η κοινή γνώμη η οποία παρεπιπτώντως και αυτή μαλακιζόταν συστηματικά και ακατάπαυστα.

Είναι ακόμα πάρα πολύ νωρίς για να μιλάμε για κάποια αλλαγή στην συνείδηση του ανθρώπου. Κοιμούνται όλοι! Και η λέξη αυτή “κοιμούνται” δεν με εκφράζει για το τι πραγματικά θα ήθελα να πω, για όλους αυτούς που υπάρχουν γύρω μου, όλους αυτούς που βλέπω καθημερινά…Ίσως θα έπρεπε να χρησιμοποιήσω την λέξη “μαλάκες” αλλά και αυτή, εκτός του ότι την χρησιμοποιούν ευρέως για πολλούς και διάφορους λόγους, δεν είναι ικανή να με ικανοποιήσει.

Σκάστε επιτέλους…

Wednesday, 10 November 2010
Published in My World

Σας αρέσει τόσο πολύ να φωνάζετε που δεν ακούτε τις σκέψεις σας. Πάνω στην οργή δεν μπορείτε να ελέγξετε τον εαυτό σας και τις πράξεις σας, ξεχάστε το.

Δεν αναρωτηθήκατε ποτέ σας, τι χρειάζεται να γίνει ώστε να αλλάξουν οι ζωές σας προς το καλύτερο? Δεν είστε ειδήμωνες να γνωρίζετε τα πάντα, ούτε έχετε τις δυνατότητες να τα κάνετε όλα μόνοι σας. Βάλτε το καλά στο κεφάλι σας. Και όχι οι προσωπικές επιδιώξεις δεν είναι αυτό που πρέπει να κυνηγάτε, αυτές μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα. Εκτός βέβαια αν συμβιβάζεστε με τις μετριώτητες. Αλλά όχι, εσείς τα θέλετε όλα! Και εδώ που τα λέμε έχετε απόλυτο δικαίωμα να τα θέλετε όλα.

Περί ελευθερίας

Thursday, 14 October 2010
Published in My World

Θα πολεμούσατε για την ελευθερία σας? Ή ας βγάλουμε την έννοια του πολέμου, που προϋποθέτει σχεδόν πάντοτε θάνατο και να διαμορφώσουμε αλλιώς την πρόταση… Τι θα κάνατε για την ελευθερία σας? Αλλά και από την άλλη μεριά, πως ορίζεται η ελευθερία σας. Που αρχίζει και που σταματάει? Γιατί τελευταία δεν βλέπω και καμιά ουσιώδη προσπάθεια απελευθέρωσης του ανθρώπου.

Πολεμάτε για να έχουμε την ελευθερία του λόγου.Για να μπορείτε να εκφράζεστε ελεύθερα, να μιλάτε για όλα τα θέματα, να κριτικάρετε τους πάντες, ιδίως για τα πολιτικά πρόσωπα…Ναι δεν λέω σημαντικό κατόρθωμα οι αγώνες των προγόνων μας, που με το αίμα τους κατάφεραν και εναντιώθηκαν σε όλους αυτούς τους κυβερνώντες και απέσπασαν δικαιώματα τα οποία εμείς σήμερα εκμεταλλευόμαστε. Και φτάνουμε στο σήμερα, όπου κάποια ομάδα ανθρώπων, ειδικεύεται στο να δημοσιεύει διάφορα άρθρα για τους πολιτικούς μας κριτικάροντας τους, για τον τρόπο διαχείρισης, διοίκησης, κατάχρησης και εκμετάλλευσης. Σκοπός είναι να ενημερώσουν τις μάζες για το τι συμβαίνει πίσω από τις πόρτες τις βουλής και στα μυαλά των πολιτικών μας καθοδηγητών…

Ήρωες…δεν υπάρχουν πια…

Wednesday, 24 November 2010
Published in My World

Ο κόσμος μας, με κάθε μέρα που περνάει, γίνεται όλο και πιο…….δεν μπορώ να βρω την κατάλληλη λέξη να περιγράψω την απογοήτευση που νιώθω βλέποντας γύρω μου αυτήν την κατάσταση!

Οι άνθρωποι…αδιάφοροι ο ένας για τον άλλον. Κλεισμένοι στον εαυτό τους. Αποφεύγουν σχεδόν κάθε επαφή, επιτρέποντας μονάχα πρόσβαση στις περιπτώσεις που με σιγουριά βλέπουν κέρδος. Από την άλλη όμως ψάχνουν για νόημα στην ζωή, προσπαθώντας να δώσουν νόημα στην ύπαρξή τους σ’ αυτόν τον πλανήτη, για να μην αισθανθούν ανασφάλεια και μιζέρια.

My World

Follow....

FacebookTwitterYoutubeGoogleVimeo