Ανταγωνισμός…

Tuesday, 25 January 2011
Published in Your World

Αυτή η αναμέτρηση δυνάμεων, εξυπνάδας, ηλιθιότητας είναι κουραστική. Ίσως όχι για εσάς που συμμετέχετε στους συνεχής διαγωνισμούς και το θεωρείτε παιχνίδι και φυσική πορεία, αλλά για μένα είναι.

 

 

 

Και όχι, δεν είμαι αδύναμος να επιλέγω να μην συμμετέχω στα παιχνίδια σας, με φόβο της ήττας, ούτε απαξιώ εσάς ως αντιπάλους μου, απλά από την μια πλευρά δεν με ενδιαφέρει αυτό και από την άλλη… εδώ παίζεται ένα άλλο παιχνίδι το οποίο ο περισσότερος κόσμος δεν έχει την δυνατότητα να αντιληφθεί, διότι είναι τόσο πολύ απασχολημένος με το παιχνίδι και το έχει ενσωματώσει στην προσωπική του ζωή που έχει γίνει ανάγκη….εσφαλμένα μεν αλλά εδώ που φτάσαμε δεν γίνεται αλλιώς…είναι πολλοί οι παίχτες ανταγωνιστές και το παιχνίδι δυστυχώς είναι ατομικό.

Όλη η κοινωνία μας, ο τρόπος που λειτουργεί και το πώς συμπεριφέροντε τα άτομα που την αποτελούν, μοιάζει με μια τεράστια θεατρική παράσταση. Στην κυριολεξία, ο καθένας έχει ασπαστεί έναν ιδανικό με τα κριτήρια του καθενός, ρόλο, σύμφωνα με την προσωπικότητά του και τις δυνατότητες.

Η προσωπικότητα του καθενός διαμορφώνεται μέσα στον χρόνο και στην τριβή ανάμεσα στις προσωπικότητες των άλλων ανθρώπων μέσα στο κοντινό περιβάλλον. Μαθαίνεις το ρόλο σου, μαθαίνοντας και αντιγράφοντας τους ρόλους των γονιών σου, τον συγγενών και των φίλων. Είσαι τόσο στενά συνδεδεμένος με το γύρω περιβάλλον που δεν σου αφήνει πολλά περιθώρια να καταλάβεις ότι συμμετέχεις, άθελά σου, σ’ αυτήν την τεραστίων διαστάσεων θεατρική παράσταση.

Νορμάλ

Wednesday, 21 November 2012
Published in My World

Κάθεσαι και σκέφτεσαι βλέποντας εκατομμύρια ανθρώπους να ξυπνάνε το πρωί και χαρούμενοι μέσα στον πανικό της καθημερινότητας και κίνησης στους δρόμους να τρέχουν στις δουλειές τους, στα γραφεία τους…κάτι σαν το αισιόδοξο τέλος μιας ταινίας, όπου ο πρωταγωνιστής βγαίνει στον δρόμο, η λιακάδα των χτυπάει στα μάτια και αυτός περπατάει με μεγάλα σίγουρα βήματα μέσα στο πλήθος αγνώστων ανθρώπων χαμογελώντας με ένα ηλίθιο χαμόγελο στους περαστικούς… Καινούργια μέρα, τα προβλήματα ξεπεράστηκαν, είναι χαρούμενος και ευτυχισμένος. Νιώθει οικεία ανάμεσά τους… ΜΑΛΑΚΙΕΣ!

Συμπεριφορά είναι αντίδραση στα ερεθίσματα που σου προκαλεί το περιβάλλον και οι αντιδράσεις είναι επίκτητες από την παιδική ηλικία μέχρι σήμερα, μέσω αντιγραφής και προσωπικών "πειραματισμών". Αλλάζοντας το περιβάλλον προκαλείς αυτόματες αλλαγές στην συμπεριφορά του ατόμου. Ο άνθρωπος αναπόφευκτα προσαρμόζεται σε νέα δεδομένα. Οπότε η ζήλια, το μίσος, η έχθρα, η κακία και άλλες αρνητικές συμπεριφορές που κακώς θεωρούνται ανθρώπινη φύση, είναι αντιμετωπίσιμες. Όμως, όχι στο σημερινό περιβάλλον (κοινωνικό και φυσικό).

Γι' αυτό και οι ψυχολόγοι καλό θα ήταν να εστιάσουν τις προσπάθειες τους όχι στην προσαρμογή του ατόμου, που έχει ανάγκη, στο αρρωστημένο κοινωνικό περιβάλλον, λόγω του οποίου το άτομο ζήτησε βοήθεια, αλλά στην αλλαγή του ίδιου περιβάλλοντος. Αυτό δεν μπορεί να γίνει μόνο από τους ίδιους αλλά μόνο σε συνεργασία με άλλους επιστήμονες άλλων ειδικοτήτων, που έχουν άμεση σχέση με την διαμόρφωση του χαρακτήρα και προσωπικότητας του ατόμου.

Το “κάντε έρωτα και όχι πόλεμο” ως λόζουνγκ δεν μου άρεσε ποτέ, δεν μου έλεγε τίποτα. Ήταν μια ανούσια έκφραση των μαστουρωμένων χίππιδων της δεκαετίας του 70. Έτσι λοιπόν τις εκφράσεις των καμμένων εγκεφαλικά ατόμων δεν θα μπορούσα να δεχτώ ποτέ. Τα παιδιά εκείνης της εποχής όπως και τώρα μαλακίζονταν. Δεν ήταν συνειδοποιημένοι, όχι όλοι τουλάχιστον ή απ’όσο γνωρίζω, για να μπορούσε να τους δεχτεί η κοινή γνώμη η οποία παρεπιπτώντως και αυτή μαλακιζόταν συστηματικά και ακατάπαυστα.

Είναι ακόμα πάρα πολύ νωρίς για να μιλάμε για κάποια αλλαγή στην συνείδηση του ανθρώπου. Κοιμούνται όλοι! Και η λέξη αυτή “κοιμούνται” δεν με εκφράζει για το τι πραγματικά θα ήθελα να πω, για όλους αυτούς που υπάρχουν γύρω μου, όλους αυτούς που βλέπω καθημερινά…Ίσως θα έπρεπε να χρησιμοποιήσω την λέξη “μαλάκες” αλλά και αυτή, εκτός του ότι την χρησιμοποιούν ευρέως για πολλούς και διάφορους λόγους, δεν είναι ικανή να με ικανοποιήσει.

Δηλαδή τι? Γεννιόμαστε με όλες εκείνες τις ιδιότητες που συναντάμε στην καθημερινή μας αλληλεπίδραση με άλλους? Όλα αυτά που εισπράττετε από τους ανθρώπους στο περιβάλλον σας και σας προκαλούν αντίστοιχες αντιδράσεις νομίζετε ότι έμφυτες ιδιότητες που μεταδίδονται μέσω των γονιδίων?

Μάλιστα…

Και εγώ που νόμιζα ότι αρκετές συμπεριφορές τις αντιγράφουμε από τους γονείς μας και έπειτα τσιμπάμε διάφορα άλλα στο σχολείο και πάει λέγοντας…

Όλες εκείνες οι συμπεριφορές, ή να πούμε ιδιότητες που μας χαρακτηρίζουν ανθρώπους, όπως ζήλια, αδιαφορία, απληστία, εκδικητικότητα, περηφάνια, ηλιθιότητα, ακόμη και αγάπη και άλλες όπως αυτές που συνηθίζετε να τις προσάπτετε στους διάφορους ανθρώπους, είναι απλά επίκτητες συμπεριφορές. Δεν γεννιέται κανένας έτσι, δεν υπάρχει πουθενά κωδικοποίηση στα γονίδια μας για τις συγκεκριμένες αντιδράσεις ως προς τον εξωτερικό παράγοντα.

Δεν νομίζω να είναι τυχαίο που οι θρησκευτικοί ηγέτες και γενικά όλοι οι θρήσκοι άνθρωποι, χρησιμοποιούν την λέξη «πιστεύω» όσον αφορά στις πεποιθήσεις τους. Και έχουν απόλυτο δίκαιο όταν το κάνουν. Πιστεύουν, και μόνο αυτό μπορούν να κάνουν. Αυτή είναι και η μεγαλύτερη αδυναμία τους: η πίστη.

Τι σημαίνει πιστεύω? Σημαίνει πολύ απλούστατα: Στερούμαι αποδείξεων. Παίρνω ως δεδομένο ένα γεγονός που κατά πλειοψηφία βασίζεται καθαρά και μόνο στην λεκτική αναφορά και αρνούμαι να πάρω αποδείξεις γι’ αυτό, απλά το αποδέχομαι ως αλήθεια, βασισμένος στον πιστικό χαρακτήρα του ρήτορα, υπάρχοντα φόβο για τα ανεξήγητα, όπως θάνατος και άλλα φυσικά φαινόμενα ή και έλλειψη βασικών γνώσεων, συν κάποια άλλα χαρακτηριστικά που οφείλονται στην κοινωνική διαμόρφωση και άλλους παράγοντες.

Το Ψέμα είναι το θεμέλιο του πολιτισμού μας, των ανθρωπίνων σχέσεων, των στερεοτύπων, των κοινωνικών σταθερών, της πολιτικής. Όλος ο πολιτισμός μας, αυτό που δηλαδή αντιλαμβανόμαστε ως σύγχρονο και «πολιτισμένο», βασίζεται σε πολλά μικρά ή μεγάλα ψέματα.

Είναι πιο πολιτισμένο να λες ψέματα για να μην βλάψεις τα συναισθήματα του άλλου. Είναι πιο εύκολο να πείθεις τον εαυτό σου με ένα ψέμα παρά να αντιμετωπίσεις οποιαδήποτε αλήθεια. Κάποιοι άλλοι στις θέσεις εξουσίας, συμπεριλαμβανομένου και της πνευματικής εξουσίας – την θρησκεία, έχουν εφεύρει και τελειοποιούν τις μεθόδους μαζικής χειραγώγησης για να συντηρούν αυτές τις θέσεις τους, ταΐζοντας τεραστίων διαστάσεων ψέματα στις μάζες που πρώτα τις υποβαθμίσουν πνευματικά, ώστε να τα δέχονται όλα χωρίς αμφισβήτηση.

Με το ψέμα έχουν χτιστεί κράτη και έχουν γίνει αμέτρητοι πόλεμοι. Οι άνθρωποι πεθαίνουν, νομίζοντας ότι εξυπηρετούν τον ιερό σκοπό, αλλά στην πραγματικότητα είναι θύματα τρομερής απάτης και θύματα εκμετάλλευσης ενός ατόμου ή κάποιας ομάδας που έχουν την δυνατότητα να επιβάλλουν την άποψη τους.

Πλέον οι άνθρωποι μετά από τόσα χρόνια μεθοδευμένης χειραγώγησης, ασχέτως με την όποια πρόοδο έχει γίνει στον επιστημονικό τομέα των κοινωνικών δραστηριοτήτων, έχουν μάθει να διαπαιδαγωγούν τις επόμενες γενιές, αυτοβούλως και υποσυνείδητα, να προσαρμόζονται στις ίδιες συνθήκες που προϋπάρχουν χιλιάδες χρόνια, χωρίς να τις αμφισβητούν και χωρίς να υπάρχει μεγάλη ή μακρόχρονη αντίδραση. Και αυτό θα συνεχιστεί…εκτός εάν…

Το ψέμα, αρκετοί νομίζω καταλαβαίνουν, γεννιέται μέσα από την αδυναμία αντιμετώπισης του αγνώστου, των αγνώστων καταστάσεων, του φόβου και της αμφιβολίας του καθενός για τον εαυτό του, μέσω της παραίτησης από οποιαδήποτε προσπάθεια αντίδρασης. Γενικώς το ψέμα γεννιέται μέσα από την δειλία. Και επομένως οι άνθρωποι που λένε ψέματα πιο συχνά απ’ όλους, είναι οι πιο δειλοί.

Οπότε ο πολιτικός, ο ιερέας, ο τραπεζίτης και όλοι οι άλλοι που θέλουν να σας εξουσιάζουν είναι οι πιο δειλοί.

Μας φοβούνται…ασχέτως που η πλειοψηφία των ανθρώπων έχουν μάθει να ζουν στον φόβο και σε μια εικονική σύγκρουση 100 φοβισμένων ανθρώπων εναντίον 1 φοβισμένου «εξουσιαστή» οι χαμένοι είναι οι 100. Γιατί, εκτός του ότι φοβούνται, έχουν πλέον την ισχυρή πεποίθηση ότι χωρίς αυτόν τον έναν φοβισμένο άχρηστο παράσιτο της κοινωνίας, δεν θα μπορέσουν να επιβιώσουν. Είναι η δικλείδα ασφαλείας του συστήματος. Τα πράγματα είναι απλά.

Επομένως? Νομίζω όλοι γνωρίζετε τι πρέπει να γίνει…και ΟΧΙ δεν μιλάω καν για αιματηρές συγκρούσεις, αυτές εξυπηρετούν μόνο αυτούς που φοβάστε.

Το ξέρω ότι δεν σας βολεύει αντιμετωπίζετε την αλήθεια έτσι όπως είναι. Οι άνθρωποι έχουν δημιουργήσει πολλά παραμύθια για να ομορφαίνουν την μίζερη ζωή τους, και τα λένε καθημερινά στον εαυτό τους, έτσι….για να μην πονάνε. Ψέματα παντού και σε όλους. «Όλοι λένε ψέματα» λέει ο Dr. House από την ομώνυμη σειρά. Και πόσο δίκιο έχει.  Ή η άλλη αντιμετώπιση: Αν δεν πεις την αλήθεια, δεν μετράει ως ψέμα. Κρύψε τα σκουπίδια κάτω από το χαλάκι, κανείς δεν θα τα βρει με την πρώτη. Όλη σας η ζωή είναι ένα μεγάλο ψέμα.

 

Εντάξει, ας θεωρήσουμε την σταθερά που χρησιμοποιούμε καθημερινός και αναπόφευκτα, ως αποδεκτή. Ας πούμε το χρήμα είναι το παν, είναι η κινητήρια δύναμη, που γυρνάει τα γρανάζια της κοινωνίας. Όλα λειτουργούν με χρήμα, και δεν μιλάω μεταφορικά. Κανένας δεν κάνει κάτι αν δεν πληρωθεί πρώτα. Και αυτό το κάτι αυτός ο κανένας νομίζει ότι το κάνει για τον εαυτό του και μόνο. Το κάνει για να κερδίσει κάτι. Αφήνει απ’ έξω το γεγονός ότι η πράξη που θα κάνει θα ωφελήσει τους άλλους. Δεν έχει συνηθίσει να σκέφτεται ότι η πράξη του είναι καλή κατά μια έννοια, κάνει καλό σε κάποιον, ασχέτως με το κόστος. Αφήνει απ’ έξω και το άλλο γεγονός, ότι ζει με αυτά που έχουν δημιουργήσει κάποιοι άλλοι. Όλα αυτά θεωρούνται ως «Έτσι είναι».

Ρατσισμός

Tuesday, 07 May 2013
Published in What Else?

Ρατσισμός είναι μια παραλλαγή της εκδήλωσης του φόβου που οδηγεί σε μίσος, ο οποίος δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα "κάλυμμα" που σκεπάζει αυτή την αδυναμία ώστε ο ρατσιστής να έχει την ψευδαίσθηση ότι είναι δυνατός.

Φόβος της αλλοίωσης της κουλτούρας του πολιτισμού από άτομα άλλων κοινωνικών αξιών (αν εξαιρέσουμε τα υπόλοιπα γνωστά είδη του ή και τα συνυπολογίσουμε), σημαίνει δύο πράγματα:

My World

Follow....

FacebookTwitterYoutubeGoogleVimeo