PS1: Ξεκινήστε απο’δώ…

“Η ζωή είναι ωραία”….Το “ωραία” είναι μια άποψη, ένα αντίστροφο του “άσχημη”. Δεν υφίσταται μόνο του, δεν μπορεί.

Όταν κάποιος λέει ότι η ζωή είναι ωραία, τι συμβαίνει στην πραγματικότητα? Αμέσως μπαίνει σε διαδικασία η λειτουργία της σύγκρισης. Πάντα για να εκφέρεις κάποια άποψη για κάτι πρέπει να έχεις ένα σημείο αναφοράς. Αλλιώς δεν έχει νόημα. Οπότε, πάντα ανατρέχεις στην μνήμη σου για άσχημα γεγονότα, καταστάσεις που σε στιγμάτισαν, που ένιωθες άσχημα και βλέποντας μια διαφορά αποφασίζεις ότι τώρα τα πράγματα είναι καλύτερα.

Το συναίσθημα αυτό δεν είναι απαραίτητα να είναι προσωπικό. Μπορεί να επηρεαστείς και από το γύρω περιβάλλον σου, τους ανθρώπους που σε περιβάλλουν και τις καταστάσεις που είναι κοινά αποδεκτά ως ωραίες στιγμές. Δεν θα μπούμε τώρα στην ανάλυση….νομίζω είναι αυτονόητο αυτό.

Που κρύβεται όμως το πρόβλημα, το οποίο δεν είναι και τόσο φανερό, λόγω της αδιαφορίας εκείνης της στιγμής ή της άγνοιας που οι περισσότεροι έχουν για το συγκεκριμένο θέμα? Ναι η ζωή είναι ωραία εκείνη την δεδομένη στιγμή, αλλά…. Τα συναισθήματα είναι παροδικά, όπως και καταστάσεις. Και οι καταστάσεις πολλές φορές δεν εξαρτώνται από εσάς. Ναι μπορείτε μέχρι ένα σημείο να τις ελέγξετε ή να ελέγξετε την διάθεσή σας και τις αντιδράσεις σας…αλλά…. Το γεγονός είναι ότι “η ζωή είναι ωραία” κάποια στιγμή θα μπει υπό αναθεώρηση.

Untagιστρώσου

Thursday, 27 March 2014
Published in Your World

Βάλε ταμπέλα, κρέμασε την ετικέτα, το tag στον εαυτό σου, παίξε το παιχνιδάκι...ναι, πρέπει να ανήκεις σε κάποιο κύκλο πολιτικό - κοινωνικό ή ξέρω'γω τι άλλο. Όλοι το κάνουν, γιατί να μην το κάνεις και εσύ?

Αυτός ο αυτοπροσδιορισμός σε κάνει να αισθάνεσαι σημαντικός, αλλά στην ουσία ασπάζεσαι τις ιδεολογίες των άλλων, που βολεύουν την ικανοποίηση των εγωιστικών σου αναγκών και του γνωσιακού σου επιπέδου, λόγω της ανικανότητας ή μη-θέλησης να εξελιχθείς και να αντικρούσεις τις απόψεις σου από μόνος σου. Τώρα ο στόχος είναι άλλος – να αντικρούσεις τις απόψεις των άλλων που προσβάλλουν τα ιερά θεμέλια του κόσμου σου ο οποίος σχηματίζει αυτήν την χαρακτηριστική για έναν ηλίθιο προσωπικότητα.

Και ποιος σας είπε ότι αυτό που ζείτε είναι ζωή?! Ποιος σας είπε ότι όλα στην ζωή σας, πρέπει να ακολουθούν μια καθορισμένη γραμμή?!

Σφίξου κι’ άλλο!

Wednesday, 02 February 2011
Published in My World

Από την μία μεριά αποφεύγετε τον πόνο, την σκληρή δουλειά, κάθε προσπάθεια να κάνετε κάποια σωματική ή πνευματική άσκηση, γενικώς βαριέστε, είστε φυγόπονοι… Από την άλλη όμως… ?

 

Από την άλλη όμως, δεν σταματάτε να σφίγγεστε, είτε μιλάμε για εργασιακά  είτε για κοινωνικά είτε γενικά σε όλα τα θέματα… Και ποιο είναι το περίεργο? Προτιμάτε να σφίγγεστε όλη σας την ζωή, παρά να σφιχτείτε μια φορά και να τελειώσουν τα βάσανά σας μια και καλή και να χαλαρώσετε…

 

Δεν καταλάβατε? Καλώς... Για δείτε λοιπόν την ζωή σας. Ας πάρουμε για παράδειγμα τις ανθρώπινες σχέσεις…

Νορμάλ

Wednesday, 21 November 2012
Published in My World

Κάθεσαι και σκέφτεσαι βλέποντας εκατομμύρια ανθρώπους να ξυπνάνε το πρωί και χαρούμενοι μέσα στον πανικό της καθημερινότητας και κίνησης στους δρόμους να τρέχουν στις δουλειές τους, στα γραφεία τους…κάτι σαν το αισιόδοξο τέλος μιας ταινίας, όπου ο πρωταγωνιστής βγαίνει στον δρόμο, η λιακάδα των χτυπάει στα μάτια και αυτός περπατάει με μεγάλα σίγουρα βήματα μέσα στο πλήθος αγνώστων ανθρώπων χαμογελώντας με ένα ηλίθιο χαμόγελο στους περαστικούς… Καινούργια μέρα, τα προβλήματα ξεπεράστηκαν, είναι χαρούμενος και ευτυχισμένος. Νιώθει οικεία ανάμεσά τους… ΜΑΛΑΚΙΕΣ!

Όλα είναι θέμα αποφάσεων που παίρνουμε στην ζωή μας. Όταν εσείς παίρνετε τις αποφάσεις, στο μυαλό σας κάνετε την διεργασία εξέτασης για να υπολογίσετε τι αντίκτυπο θα έχει η όποια απόφασή σας και τι θα εισπράξετε απ’ αυτήν. Και εφόσον οι αποφάσεις μας έμμεσα αφορούν τους τρίτους, αναπόφευκτα, αλλά πολλές φορές και ασυναίσθητα, συνυπολογίζουμε τις αντιδράσεις που θα έχουμε από το γύρω μας περιβάλλον.

Άρα όποια απόφαση παίρνουμε, εξαρτάται από το περιβάλλον, και σε μεγάλο μάλιστα βαθμό, από την κοινωνία δηλαδή.

Σκεφτείτε τώρα αυτό το γεγονός: Η κοινωνία μας, όπως συνειδητοποιούμε οι περισσότεροι και γι’ αυτό και ήμαστε στην συνεχή αναζήτηση είτε πνευματική (δεν ισχύει για μένα) είτε του λόγου που είναι έτσι τα πράγματα, δεν λειτουργεί σωστά. Υπάρχουν χίλια προβλήματα, που κυρίως είναι κοινωνικής φύσεως. Όπως ανταγωνισμός για παράδειγμα, που υπάρχει στην καθημερινή μας ζωή σε όλους τους τομείς. Ανταγωνιζόμαστε τους πάντες (αν και εγώ το έχω ξεπεράσει προ πολλού το θέμα αυτό) είτε για εργασιακά θέματα για να μην χάσουμε δουλειά ή πχ. Ιδιωτικοί υπάλληλοι με τους δημόσιους, κυνήγι της διευθυντικής καρέκλας, προϊστάμενοι και υφιστάμενοι και άλλα παραδείγματα. Είτε στο θέμα εμφάνισης, χοντρός, αδύνατη, μεγάλα βυζιά, μικρός κώλος, μάρκες ρούχων, αξεσουάρ, καλλυντικά και άλλες τέτοιου είδους μαλακίες που υπολογίζετε για να επιβληθείτε των άλλων. Ανταγωνισμός στο θέμα περιουσίας, αυτοκίνητα πολυτελείας, σπίτια στην εξοχή, γιότ, κότερα και λοιπά που αναδεικνύουν το στάτους σας. Ανταγωνισμός στην κοινωνική θέση, καταξίωση, το παιδί σας στο καλύτερο ιδιωτικό σχολείο, βραδινές εμφανίσεις σε κλαμπ, γνωριμίες με πολιτικά και κοινωνικά πρόσωπα και άλλα πολλά….πάρα πολλά.

Ψυχοπαραλογία.

Friday, 24 February 2012
Published in My World

Έχει γίνει της μόδας, εδώ και πολύ καιρό βέβαια, να αποδίδουμε τις όποιες διακυμάνσεις στην συμπεριφορά και τις αντιδράσεις μας, σε ψυχολογικές παθήσεις. Η ψυχολογία σαν επάγγελμα ανθεί και τα ψυχοτροπικά φάρμακα υπάρχουν σε πιο ευρύ γκάμα, για κάθε είδους επονομαζόμενη ψυχο-πάθηση. Και ίσως το γεγονός αυτό, της «ποικιλίας» δηλαδή, ωθεί τους περισσότερους για κάθε αδυναμία κατανόησης της προσωπική ψυχοσύνθεσης να αυτοπροσδιορίζουν αυτήν σε κάποιο ψυχολογικό πρόβλημα, με τον τρόπο αυτό απαλλάσσοντας τους εαυτούς τους να αναλάβουν αυτοβούλως την εξήγηση της εκάστοτε ψυχολογικής αντίδρασης.

Ναι αντίδρασης. Γιατί περί αυτού πρόκειται. Αντιδράμε μέσα στο κοινωνικό σύνολο, ή λόγω της απουσίας αυτού, παίρνοντας τα ερεθίσματα από τους ανθρώπους του γύρω κοινωνικού περιβάλλοντος. Είμαστε κοινωνικά ζώα. Όμως οι αντιδράσεις του καθενός ποικίλουν, και εξαρτώνται από πολλούς παράγοντες. Δεν χρειάζεται να φέρω παραδείγματα γι’ αυτό, νομίζω ότι είναι κατανοητό. Μεγαλώνοντας μαθαίναμε από τους γονείς μας, αντιγράφοντας τις αντιδράσεις τους και στην συνέχεια αποκτήσαμε τις δικές μας βλέποντας άλλους και σχηματίζοντας προσωπικές απόψεις σύμφωνα με τις δικές μας αντιλήψεις.

Το Ψέμα είναι το θεμέλιο του πολιτισμού μας, των ανθρωπίνων σχέσεων, των στερεοτύπων, των κοινωνικών σταθερών, της πολιτικής. Όλος ο πολιτισμός μας, αυτό που δηλαδή αντιλαμβανόμαστε ως σύγχρονο και «πολιτισμένο», βασίζεται σε πολλά μικρά ή μεγάλα ψέματα.

Είναι πιο πολιτισμένο να λες ψέματα για να μην βλάψεις τα συναισθήματα του άλλου. Είναι πιο εύκολο να πείθεις τον εαυτό σου με ένα ψέμα παρά να αντιμετωπίσεις οποιαδήποτε αλήθεια. Κάποιοι άλλοι στις θέσεις εξουσίας, συμπεριλαμβανομένου και της πνευματικής εξουσίας – την θρησκεία, έχουν εφεύρει και τελειοποιούν τις μεθόδους μαζικής χειραγώγησης για να συντηρούν αυτές τις θέσεις τους, ταΐζοντας τεραστίων διαστάσεων ψέματα στις μάζες που πρώτα τις υποβαθμίσουν πνευματικά, ώστε να τα δέχονται όλα χωρίς αμφισβήτηση.

Με το ψέμα έχουν χτιστεί κράτη και έχουν γίνει αμέτρητοι πόλεμοι. Οι άνθρωποι πεθαίνουν, νομίζοντας ότι εξυπηρετούν τον ιερό σκοπό, αλλά στην πραγματικότητα είναι θύματα τρομερής απάτης και θύματα εκμετάλλευσης ενός ατόμου ή κάποιας ομάδας που έχουν την δυνατότητα να επιβάλλουν την άποψη τους.

Πλέον οι άνθρωποι μετά από τόσα χρόνια μεθοδευμένης χειραγώγησης, ασχέτως με την όποια πρόοδο έχει γίνει στον επιστημονικό τομέα των κοινωνικών δραστηριοτήτων, έχουν μάθει να διαπαιδαγωγούν τις επόμενες γενιές, αυτοβούλως και υποσυνείδητα, να προσαρμόζονται στις ίδιες συνθήκες που προϋπάρχουν χιλιάδες χρόνια, χωρίς να τις αμφισβητούν και χωρίς να υπάρχει μεγάλη ή μακρόχρονη αντίδραση. Και αυτό θα συνεχιστεί…εκτός εάν…

Το ψέμα, αρκετοί νομίζω καταλαβαίνουν, γεννιέται μέσα από την αδυναμία αντιμετώπισης του αγνώστου, των αγνώστων καταστάσεων, του φόβου και της αμφιβολίας του καθενός για τον εαυτό του, μέσω της παραίτησης από οποιαδήποτε προσπάθεια αντίδρασης. Γενικώς το ψέμα γεννιέται μέσα από την δειλία. Και επομένως οι άνθρωποι που λένε ψέματα πιο συχνά απ’ όλους, είναι οι πιο δειλοί.

Οπότε ο πολιτικός, ο ιερέας, ο τραπεζίτης και όλοι οι άλλοι που θέλουν να σας εξουσιάζουν είναι οι πιο δειλοί.

Μας φοβούνται…ασχέτως που η πλειοψηφία των ανθρώπων έχουν μάθει να ζουν στον φόβο και σε μια εικονική σύγκρουση 100 φοβισμένων ανθρώπων εναντίον 1 φοβισμένου «εξουσιαστή» οι χαμένοι είναι οι 100. Γιατί, εκτός του ότι φοβούνται, έχουν πλέον την ισχυρή πεποίθηση ότι χωρίς αυτόν τον έναν φοβισμένο άχρηστο παράσιτο της κοινωνίας, δεν θα μπορέσουν να επιβιώσουν. Είναι η δικλείδα ασφαλείας του συστήματος. Τα πράγματα είναι απλά.

Επομένως? Νομίζω όλοι γνωρίζετε τι πρέπει να γίνει…και ΟΧΙ δεν μιλάω καν για αιματηρές συγκρούσεις, αυτές εξυπηρετούν μόνο αυτούς που φοβάστε.

Ο κόσμος σας

Monday, 28 March 2011
Published in Your World

Δυστυχώς τυχαίνει να αναγκάζομαι να ζω στον δικό σας κόσμο. Το «σας» δεν αντιστοιχεί στον μικρόκοσμο του καθενός αλλά στο σύνολο μικρόκοσμων οι οποίοι τείνουν να έχουν τις περισσότερες κοινές συντεταγμένες, δηλαδή κατά πλειοψηφία. Στην ουσία ζείτε σ’ έναν κοινά-διαμορφωμένο χώρο-χρόνο, που αν το δούμε μεταφορικά θα μπορούσε κανείς να το παρομοιάσει με παράλληλο σύμπαν, παράλληλο με το δικό μου. Ας αφήσουμε όμως τις παρομοιώσεις, διότι δεν υπάρχει κάτι αντίστοιχο ώστε να μπορείς να το αντισταθμίσεις στην κατάσταση που επικρατεί και την οποία την αντιλαμβάνομαι εγώ από την δική μου οπτική γωνία.

 

Ο κόσμος σας είναι άθλιος! Δεν θέλω να είμαι μέρος αυτού! Δεν θέλω ούτε να υποκρίνομαι, διότι αυτό μόνο μου μένει ως λύση ώστε να προσαρμοστώ στους κανόνες, και να μπορώ να ενσωματωθώ στον κοινωνικό σύνολό σας. Είναι πλέον αργά για υποκρισίες και συμβιβασμούς. Η αντίληψη και αυτοσεβασμός μου δεν μου αφήνουν πολλά περιθώρια ώστε να ξεπέσω στο επίπεδό ατόμων αυτού του κόσμου. Συνειδητά συνυπάρχω και από την στιγμή που ζω, το εκμεταλλεύομαι όσο μπορώ. Ξέρω ποια είναι η κατάληξη και ξέρω ποιες θα είναι οι σκέψεις τις τελευταίες στιγμές της ζωής μου: ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ.

Είμαστε όλοι προϊόντα (παράγωγα) του κοινωνικού περιβάλλοντος. Με άλλα λόγια μπορεί να πει κανείς ότι είμαστε η αντανάκλαση του κόσμου στον οποίον ζούμε, ζούσαμε πριν, γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε. Ο καθένας από εμάς είναι καθρέπτης της κοινωνίας.

Η συμπεριφορά σου, αυτό δηλαδή που σε ορίζει ως προσωπικότητα, είναι αποτέλεσμα μακρόχρονης τριβής μέσω της αλληλεπίδρασης σου με το κοινωνικό περιβάλλον στο οποίο βρίσκεσαι. Κοινωνικό περιβάλλον είναι και το στενό οικογενειακό, σχολικό, εργασιακό, φιλικό και λόγω της επέκτασης της επικοινωνίας, χάρη στο διαδίκτυο, και παγκόσμιο (ως ένα βαθμό).

My World

Follow....

FacebookTwitterYoutubeGoogleVimeo