Υπάρχεις?

Wednesday, 11 January 2012
Published in Your World

Υπάρχεις?
Αλλά μπορείς να μου το αποδείξεις? Πως?


Μέσα στην καταναλωτική μας κοινωνία, όπου τα κοινωνικό στάτους σου εξαρτάται από την διαφήμιση του εαυτού σου, δηλαδή την προβολή του εαυτού σου. Όμως… επειδή σου λείπει η παιδεία, όχι πάντα λόγω του λάθος σου αλλά λόγω των καταστάσεων για τις οποίες όχι πάντα φταις εσύ αλλά με την απραξία σου συμβάλεις στην διαιώνιση του προβλήματος…αναγκάζεσαι να εκμεταλλευτείς εναλλακτικές μεθόδους «διαφήμισης»…

Ρατσισμός

Tuesday, 07 May 2013
Published in What Else?

Ρατσισμός είναι μια παραλλαγή της εκδήλωσης του φόβου που οδηγεί σε μίσος, ο οποίος δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα "κάλυμμα" που σκεπάζει αυτή την αδυναμία ώστε ο ρατσιστής να έχει την ψευδαίσθηση ότι είναι δυνατός.

Φόβος της αλλοίωσης της κουλτούρας του πολιτισμού από άτομα άλλων κοινωνικών αξιών (αν εξαιρέσουμε τα υπόλοιπα γνωστά είδη του ή και τα συνυπολογίσουμε), σημαίνει δύο πράγματα:

PS1. Η αρχή

PS2. Προηγούμενο

 

 

Θέλω να κλείσω το θέμα αυτό με το να προσπαθήσω να δώσω τον δικό μου ορισμό στην Ηλιθιότητα.

Ηληθιότητα είναι: Να κάνεις το ίδιο λάθος επαναλλαμβανόμενα, χωρίς να μαθαίνεις από τα λάθη που κάνεις και να μην προσπαθείς να διορθωθείς. Να αγνοείς, γνωρίζοντας όμως, την εναλλακτική σωστή λύση, επιλέγοντας μεταξύ δύο ή περισσοτέρων λανθασμένων. Να γκρινιάζεις και εκτός αυτού, να περιμένεις κάποιον άλλον να τα κάνει όλα σωστά για σένα.

Οι λύσεις είναι μπροστά σας. Τις γνωρίζετε, αλλά βαριέστε να κουνηθείτε. Προτιμάτε την μετριότητα, που δεν απαιτεί σημαντική προσπάθεια από την μεριά σας. Αποφεύγετε τις άσχημες καταστάσεις, οι οποίες ομως μπορεί να πέσουν στις πλάτες των άλλων, με την γνωστή ατάκα…”Θα το κάνει κάποιος άλλος”.

Γουστάρεις να βγεις την Παρασκευή στα σκυλάδικα στην παραλιακή…να πετάς στον τραγουδιστή ή τραγουδίστρια που δεν ξέρει ούτε να τραγουδάει και πολύ περισσότερο να γράφει μουσική, λουλούδια και να σπας πιάτα στην πίστα. Οι λουλουδούδες, επάγγελμα και αυτό, να σου φέρνουν δίσκους με αποκεφαλισμένα λουλούδια και εσύ κουνώντας τα χαρτονομίσματα μπροστά στην μούρη των δήθεν φίλων σου, που σε ξεχέζουν πίσω από την πλάτη σου και σου εύχονται ότι χειρότερο, και της γκομεντίτσας που βρήκε τον σωτήρα της, περηφανεύεσαι το πόσο γαμάτος και γενναιόδωρος είσαι.

Παιχνίδι που επιτρέπετε ή επιβάλλεται να παίζουν οι πολίτες μιας χώρας, με στόχο την απασχόληση και την διατήρηση της υγιής παραγωγικής δύναμης.

Με άλλα λόγια υγιής ανταγωνισμός μεταξύ των πολιτών μιας χώρας. Ένας παιχνίδι τζόγου, όπου δεν υπάρχουν σημαντικές απώλειες , δεν τίθεται δηλαδή η σωματική ακεραιότητα των τόσο σημαντικών παραγωγικών μονάδων.

Είναι σαν να ποντάρεις σε κάποιο άλογο στον ιππόδρομο, στοιχηματίζοντας στο να σου φέρει πλούτη, παίρνοντας την ίδια στιγμή από τα πλούτη των άλλων. Καταμερισμός περιουσίας.

Εντάξει, αυτή η παρομοίωση δεν είναι και ιδανικότερη. Γιατί το παιχνίδι της πολιτικής είναι πολύ πιο πολύπλοκο από έναν στημένο αγώνα ιππόδρομου. Γιατί στημένο? Μα γιατί κάποιος άλλος επιλέγει τα άλογα για τον αγώνα. Και αυτός ο άλλος είναι εκείνος που στηρίζεται στην αφέλεια του κόσμου και είναι εκείνος που πραγματικά χτίζει μια τεράστια περιουσία, «δημιουργώντας» άλογα που μετά εσείς θα επιλέξετε…

Τι γίνεται στην δική μας περίπτωση?

Όλη η κοινωνία μας, ο τρόπος που λειτουργεί και το πώς συμπεριφέροντε τα άτομα που την αποτελούν, μοιάζει με μια τεράστια θεατρική παράσταση. Στην κυριολεξία, ο καθένας έχει ασπαστεί έναν ιδανικό με τα κριτήρια του καθενός, ρόλο, σύμφωνα με την προσωπικότητά του και τις δυνατότητες.

Η προσωπικότητα του καθενός διαμορφώνεται μέσα στον χρόνο και στην τριβή ανάμεσα στις προσωπικότητες των άλλων ανθρώπων μέσα στο κοντινό περιβάλλον. Μαθαίνεις το ρόλο σου, μαθαίνοντας και αντιγράφοντας τους ρόλους των γονιών σου, τον συγγενών και των φίλων. Είσαι τόσο στενά συνδεδεμένος με το γύρω περιβάλλον που δεν σου αφήνει πολλά περιθώρια να καταλάβεις ότι συμμετέχεις, άθελά σου, σ’ αυτήν την τεραστίων διαστάσεων θεατρική παράσταση.

Το ξέρω ότι δεν σας βολεύει αντιμετωπίζετε την αλήθεια έτσι όπως είναι. Οι άνθρωποι έχουν δημιουργήσει πολλά παραμύθια για να ομορφαίνουν την μίζερη ζωή τους, και τα λένε καθημερινά στον εαυτό τους, έτσι….για να μην πονάνε. Ψέματα παντού και σε όλους. «Όλοι λένε ψέματα» λέει ο Dr. House από την ομώνυμη σειρά. Και πόσο δίκιο έχει.  Ή η άλλη αντιμετώπιση: Αν δεν πεις την αλήθεια, δεν μετράει ως ψέμα. Κρύψε τα σκουπίδια κάτω από το χαλάκι, κανείς δεν θα τα βρει με την πρώτη. Όλη σας η ζωή είναι ένα μεγάλο ψέμα.

 

Εντάξει, ας θεωρήσουμε την σταθερά που χρησιμοποιούμε καθημερινός και αναπόφευκτα, ως αποδεκτή. Ας πούμε το χρήμα είναι το παν, είναι η κινητήρια δύναμη, που γυρνάει τα γρανάζια της κοινωνίας. Όλα λειτουργούν με χρήμα, και δεν μιλάω μεταφορικά. Κανένας δεν κάνει κάτι αν δεν πληρωθεί πρώτα. Και αυτό το κάτι αυτός ο κανένας νομίζει ότι το κάνει για τον εαυτό του και μόνο. Το κάνει για να κερδίσει κάτι. Αφήνει απ’ έξω το γεγονός ότι η πράξη που θα κάνει θα ωφελήσει τους άλλους. Δεν έχει συνηθίσει να σκέφτεται ότι η πράξη του είναι καλή κατά μια έννοια, κάνει καλό σε κάποιον, ασχέτως με το κόστος. Αφήνει απ’ έξω και το άλλο γεγονός, ότι ζει με αυτά που έχουν δημιουργήσει κάποιοι άλλοι. Όλα αυτά θεωρούνται ως «Έτσι είναι».

Δεν έχω δει πιο αποτυχημένη κυβέρνηση, απ’ αυτήν που έχουμε σήμερα και ονομάζεται σοσιαλιστικό κίνημα ΠΑΣΟΚ… Μήπως τελικά τα αρχικά δεν σημαίνουν αυτό?

 

Παντελώς
Αποτυχημένο
ΣΟσιαλιστικό
Κόμμα

 

Μέσα σε διάστημα 2010-11 έχουν αποτύχει σε πολλούς τομείς, ενώ στις υποσχέσεις τους ήταν πολύ θετικοί με την φράση που έμεινε στην ιστορία «Λεφτά Υπάρχουν»…

 

Debilocracy

Saturday, 03 November 2012
Published in What Else?

(Debilocracy: σύνθετη λέξη, από την Ρώσσικη λέξη Дебил (debil = ηλίθιος) και την Ελληνική κράτος.)


Για να εφαρμοστεί Δημοκρατία (όσο το δυνατόν κοντά στην πραγματική της έννοια) σε μια κοινωνία, πρώτα πρέπει να αναβαθμιστεί η Παιδεία και η Μόρφωση. Μόνο τότε θα μπορέσει να εφαρμοστεί και να αναπτυχθεί μέσα στην ίδια κοινωνία. Δεν λέω κάτι καινούργιο...

 

Φαίνεται όμως ότι προχωράμε προς την αντίθετη κατεύθυνση, ειδικά τα τελευταία χρόνια. Η παιδεία έχει υποβαθμιστεί φανερά. Σχολεία καταργούνται, καθηγητές δεν φτάνουν, το ίδιο και εκπαιδευτικά βιβλία. Αν και τι να λέμε όταν οι γονείς δυσκολεύονται να σπονσοράρουν τα παιδιά τους να σπουδάσουν στα πανεπιστήμια. Και οι γονείς οι ίδιοι δεν έχουν ούτε διάθεση και ούτε τον χρόνο να ασχοληθούν με τα παιδιά τους, λόγω του ότι πρώτα πρέπει να δουλέψουν.

Νορμάλ

Wednesday, 21 November 2012
Published in My World

Κάθεσαι και σκέφτεσαι βλέποντας εκατομμύρια ανθρώπους να ξυπνάνε το πρωί και χαρούμενοι μέσα στον πανικό της καθημερινότητας και κίνησης στους δρόμους να τρέχουν στις δουλειές τους, στα γραφεία τους…κάτι σαν το αισιόδοξο τέλος μιας ταινίας, όπου ο πρωταγωνιστής βγαίνει στον δρόμο, η λιακάδα των χτυπάει στα μάτια και αυτός περπατάει με μεγάλα σίγουρα βήματα μέσα στο πλήθος αγνώστων ανθρώπων χαμογελώντας με ένα ηλίθιο χαμόγελο στους περαστικούς… Καινούργια μέρα, τα προβλήματα ξεπεράστηκαν, είναι χαρούμενος και ευτυχισμένος. Νιώθει οικεία ανάμεσά τους… ΜΑΛΑΚΙΕΣ!

My World

Follow....

FacebookTwitterYoutubeGoogleVimeo