Όλη η κοινωνία μας, ο τρόπος που λειτουργεί και το πώς συμπεριφέροντε τα άτομα που την αποτελούν, μοιάζει με μια τεράστια θεατρική παράσταση. Στην κυριολεξία, ο καθένας έχει ασπαστεί έναν ιδανικό με τα κριτήρια του καθενός, ρόλο, σύμφωνα με την προσωπικότητά του και τις δυνατότητες.

Η προσωπικότητα του καθενός διαμορφώνεται μέσα στον χρόνο και στην τριβή ανάμεσα στις προσωπικότητες των άλλων ανθρώπων μέσα στο κοντινό περιβάλλον. Μαθαίνεις το ρόλο σου, μαθαίνοντας και αντιγράφοντας τους ρόλους των γονιών σου, τον συγγενών και των φίλων. Είσαι τόσο στενά συνδεδεμένος με το γύρω περιβάλλον που δεν σου αφήνει πολλά περιθώρια να καταλάβεις ότι συμμετέχεις, άθελά σου, σ’ αυτήν την τεραστίων διαστάσεων θεατρική παράσταση.

Το ξέρω και καταλαβαίνω που επαναπαύεστε με τις γιορτές, με τις ανούσιες εκδηλώσεις εορτασμών για τους  φανταστικούς (όχι πραγματικούς) θεούς σας ή λόγω της παράδοσης που σας κρατάει δέσμιους με το παρελθόν σας και συμβάλει στον τόσο ωραία έμφυτο διαχωρισμό και ανταγωνισμό που εκδηλώνεται σε όλες τις κοινωνικές σας δραστηριότητες. Ιδίως οι «αγωνιστές», ακτιβιστές της πλάκας που κρύβονται πίσω από φανφάρες ονομασίες με δήθεν ανθρωπιστικά συνθήματα, με δήθεν κουλτούρα που περιορίζεται στις αξίες που πρεσβεύουν, με δήθεν γνώση της πραγματικότητας και της «σωτηρίας», που στην ουσία το μόνο που ξέρουν είναι να εναντιώνονται στα επιφανειακά στρώματα των προβληματικών συστημάτων εξουσίας και παρασυρόμενοι από το «ένστικτο επιβίωσης» επαναλαμβάνουν τα ίδια λάθη που οι παλιότεροι εργατοπατέρες έκαναν στο παρελθόν.

Σας έχω βαρεθεί και εσάς και τον Πολιτισμό σας!

Το που πάνε τα λεφτά από τα δάνεια που παίρνει η κυβέρνηση, μετά την «εισαγωγή» του μνημονίου και τώρα πλέον του μεσοπρόθεσμου, παραμένει ένα μυστήριο για τους περισσότερους. Το τι σημαίνει επιβολή των «νομοσχεδίων» αυτών με τα μέτρα λιτότητας και ποιο θα είναι το όφελος για εμάς, νομίζω ότι όλοι αρχίζουν να το καταλαβαίνουν και στις περισσότερες περιπτώσεις να το νιώθουν. Τι σημαίνουν όμως όλα αυτά και που οδηγούν?

 

Ας υποθέσουμε ότι τα δις ευρώ που πήρανε (δεν πήραμε εμείς) μέχρι σήμερα πάνε για την αποπληρωμή των παλαιών δανείων που επιβαρύνουν την οικονομία μας. Για την ακρίβεια, τα δάνεια του ΔΝΤ πάνε στην αποπληρωμή των τόκων των δανείων που προϋπήρχαν εδώ και καιρό. Με άλλα λόγια επιβαρυνθήκαμε άλλα ποσά, που πρέπει να τα επιστρέψουμε κάποια στιγμή, προσθέτοντας μερικά δις στα χρέη της χώρας ακόμη. Να υπολογίζετε και τους τόκους των ποσών αυτών, μην το ξεχνάμε. Που αυτονόητο είναι ότι το χρέος μας (και πάλι το τονίζω δεν είναι δικό μας αλλά ας το αφήσουμε έτσι) άρχισε να μεγαλώνει πιο γρήγορα και είναι αδύνατον να αποπληρωθεί. Στην πράξη, δεν θα μπορέσει να αποπληρωθεί ΠΟΤΕ.

 

Πως πληρώνουμε τα χρέη μας?
Γιατί τα δάνεια αυτά πρέπει να πληρωθούν στους δανειστές μας. Φανταστείτε την οικονομία μας σε πιο μικρή κλίμακα.

Απροσδιόριστο…

Wednesday, 21 September 2011
Published in Your World

Στην φιλοσοφία είσαστε πρώτοι, στην διακωμώδηση των καταστάσεων οι καλύτεροι, στην έκφραση δυσαρέσκειας…εκεί και αν είσαστε τέρατα εφευρετικότητας! Πέρα απ’ αυτό τίποτα!

Κάποιος έχει πει… νομίζω ο τρελός Franky«Αν από μικρός σου έλειπε η δημιουργικότητα, μια ζωή απλά θα μιμείσαι τα πάντα»… Ο Mr. Freeman λέει το εξής και συμφωνώ 100% … «Ο ιός της δημιουργικής ανικανότητας έχει προσβάλει τους πάντες»… Ακόμα και μένα! Αρνούμαι την δημιουργική μου φύση, διότι δεν λαμβάνω τα σωστά ερεθίσματα από εσάς. Δικαιολογία , το ξέρω. Θα μπορούσα να το κάνω έτσι κι’ αλλιώς, αλλά… δεν έχω χάσει τελείως ακόμα την αυτοσυγκράτηση μου και την αίσθηση της ομορφιάς, ώστε να δημιουργήσω το τέρας που γεννιέται μέσα από τα σκατά που πασάρετε και που ζούμε όλοι μας μέσα σ’ αυτά!

 

ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΘΕΛΕΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ ΣΑΣ?!

Το ξέρω ότι δεν σας βολεύει αντιμετωπίζετε την αλήθεια έτσι όπως είναι. Οι άνθρωποι έχουν δημιουργήσει πολλά παραμύθια για να ομορφαίνουν την μίζερη ζωή τους, και τα λένε καθημερινά στον εαυτό τους, έτσι….για να μην πονάνε. Ψέματα παντού και σε όλους. «Όλοι λένε ψέματα» λέει ο Dr. House από την ομώνυμη σειρά. Και πόσο δίκιο έχει.  Ή η άλλη αντιμετώπιση: Αν δεν πεις την αλήθεια, δεν μετράει ως ψέμα. Κρύψε τα σκουπίδια κάτω από το χαλάκι, κανείς δεν θα τα βρει με την πρώτη. Όλη σας η ζωή είναι ένα μεγάλο ψέμα.

 

Εντάξει, ας θεωρήσουμε την σταθερά που χρησιμοποιούμε καθημερινός και αναπόφευκτα, ως αποδεκτή. Ας πούμε το χρήμα είναι το παν, είναι η κινητήρια δύναμη, που γυρνάει τα γρανάζια της κοινωνίας. Όλα λειτουργούν με χρήμα, και δεν μιλάω μεταφορικά. Κανένας δεν κάνει κάτι αν δεν πληρωθεί πρώτα. Και αυτό το κάτι αυτός ο κανένας νομίζει ότι το κάνει για τον εαυτό του και μόνο. Το κάνει για να κερδίσει κάτι. Αφήνει απ’ έξω το γεγονός ότι η πράξη που θα κάνει θα ωφελήσει τους άλλους. Δεν έχει συνηθίσει να σκέφτεται ότι η πράξη του είναι καλή κατά μια έννοια, κάνει καλό σε κάποιον, ασχέτως με το κόστος. Αφήνει απ’ έξω και το άλλο γεγονός, ότι ζει με αυτά που έχουν δημιουργήσει κάποιοι άλλοι. Όλα αυτά θεωρούνται ως «Έτσι είναι».

PS. Αρχίζουμε από εδώ...

Δεν είσαι καλύτερος από μένα. Μπορεί να είσαι πολλά πράγματα και σε κάποια να υπερτερείς αριθμητικά, για παράδειγμα…είσαι 35% πιο χονδρός από μένα, 15% πιο έξυπνος, 47% ασχημότερος, 1% πιο γρήγορος και πάει λέγοντας… αλλά δεν είσαι καλύτερος από μένα. Ούτε εγώ είμαι… Αλλά αυτό δεν έχει σημασία.

Και για όσους νομίζουν ότι τους ειρωνεύομαι ή γελάω μαζί τους …είναι δικό σας πρόβλημα το τι πιστεύετε και δικαίωμά σας. Όπως και το δικό μου να θεωρώ αρκετούς ανθρώπους ηλίθιους. Αυτό όμως δεν αλλάζει τίποτα. Βέβαια μπορεί να αλλάξει πολλά πράγματα αν μάθετε να δέχεστε οποιεσδήποτε απόψεις και να μην τις απορρίπτετε με το παραμικρό, για παράδειγμα, όταν νιώθετε ότι προσβάλλεστε. Τέλος πάντων…

Αφήστε τις φαντασιώσεις σας και ας δούμε τα πράγματα από μια άλλη οπτική γωνία.

PS1. Η αρχή

PS2. Προηγούμενο

 

 

Θέλω να κλείσω το θέμα αυτό με το να προσπαθήσω να δώσω τον δικό μου ορισμό στην Ηλιθιότητα.

Ηληθιότητα είναι: Να κάνεις το ίδιο λάθος επαναλλαμβανόμενα, χωρίς να μαθαίνεις από τα λάθη που κάνεις και να μην προσπαθείς να διορθωθείς. Να αγνοείς, γνωρίζοντας όμως, την εναλλακτική σωστή λύση, επιλέγοντας μεταξύ δύο ή περισσοτέρων λανθασμένων. Να γκρινιάζεις και εκτός αυτού, να περιμένεις κάποιον άλλον να τα κάνει όλα σωστά για σένα.

Οι λύσεις είναι μπροστά σας. Τις γνωρίζετε, αλλά βαριέστε να κουνηθείτε. Προτιμάτε την μετριότητα, που δεν απαιτεί σημαντική προσπάθεια από την μεριά σας. Αποφεύγετε τις άσχημες καταστάσεις, οι οποίες ομως μπορεί να πέσουν στις πλάτες των άλλων, με την γνωστή ατάκα…”Θα το κάνει κάποιος άλλος”.

Απολογισμός 2012

Wednesday, 19 December 2012
Published in My World

Συγχαρητήρια! Regressάρουμε πανηγυρικά! Μπράβο! Και εις ανώτερα! Εις…«υγείαν» θα έλεγα, αλλά αυτό μάλλον είναι ανούσιο από πολλές απόψεις…Καλωσήρθατε στην νέα 2013 χρονιά της σκλαβιάς!

Εδώ θα μπορούσα να σταματήσω να γράφω και να αφήσω τον καθένα να βγάλει τα δικά του όχι και τόσο δύσκολα συμπεράσματα…

Μην επαναπαύεστε!

Thursday, 05 May 2011
Published in Your World

Παρατηρώ μια ηρεμία στην Ελλάδα.
Άλλοι ήταν απασχολημένοι με τις γιορτές που πέρασαν και τώρα προσπαθούν να μαζέψουν τα ασυμμάζευτα, κάποιοι άλλοι κάνουν απεργίες, που περνάνε απαρατήρητες στους άλλους που δεν τους απασχολεί το θέμα ή και ενοχλεί,
άλλοι κολλήσανε στις τηλεοράσεις…ο καθένας το χαβά του…
Γενικά…επικρατεί ένα ασυνάρτητο μπάχαλο.

 

Οι μόνοι που δεν κοιμούνται ποτέ σ’ αυτή τη χώρα, και καθημερινά προσπαθούν να φτάσουν πιο βαθιά στις τσέπες μας, πλέον απροκάλυπτα και ευθαρσώς, χωρίς ουδεμία μικρή ένδειξη ντροπής και μετάνοιας είναι οι πολιτικοί μας!

 

Debilocracy

Saturday, 03 November 2012
Published in What Else?

(Debilocracy: σύνθετη λέξη, από την Ρώσσικη λέξη Дебил (debil = ηλίθιος) και την Ελληνική κράτος.)


Για να εφαρμοστεί Δημοκρατία (όσο το δυνατόν κοντά στην πραγματική της έννοια) σε μια κοινωνία, πρώτα πρέπει να αναβαθμιστεί η Παιδεία και η Μόρφωση. Μόνο τότε θα μπορέσει να εφαρμοστεί και να αναπτυχθεί μέσα στην ίδια κοινωνία. Δεν λέω κάτι καινούργιο...

 

Φαίνεται όμως ότι προχωράμε προς την αντίθετη κατεύθυνση, ειδικά τα τελευταία χρόνια. Η παιδεία έχει υποβαθμιστεί φανερά. Σχολεία καταργούνται, καθηγητές δεν φτάνουν, το ίδιο και εκπαιδευτικά βιβλία. Αν και τι να λέμε όταν οι γονείς δυσκολεύονται να σπονσοράρουν τα παιδιά τους να σπουδάσουν στα πανεπιστήμια. Και οι γονείς οι ίδιοι δεν έχουν ούτε διάθεση και ούτε τον χρόνο να ασχοληθούν με τα παιδιά τους, λόγω του ότι πρώτα πρέπει να δουλέψουν.

My World

Follow....

FacebookTwitterYoutubeGoogleVimeo